Thursday, March 4, 2010

ஊன், உயிர், உலகம் - பகுதி 2

பிரபஞ்சம் பற்றி மேலும் ...

"ஒன்றின் தன்மை மற்றொன்றுக்கு ஏன் இருப்பதில்லை?" என்ற என் பாமரத்தனமான கேள்விக்கான பதிலை அறிவியல் இன்னும் குழப்பியது. ஒவ்வொரு பொருளும் அடிப்படையில் ஒரு மிகச் சிறிய பொதுவான பொருளால் (matter) ஆனது என்று அரிஸ்டாட்டில் சொன்னார். அவர் காலத்திலிருந்து முன்னேறிய அறிவியல், இன்று அந்த மேட்டர் என்பதை அணு என்று கண்டுபிடித்திருக்கிறது. அணுக்களின் தொகுப்பு மூலக்கூறு (molecules). மூலக்கூறுகளின் தொகுப்பு செல். செல்களின் தொகுப்பு திசு. திசுக்களின் தொகுப்பு சதை. சதையால் ஆனது உடம்பு. இது நம்மை சுற்றியுள்ள அனைத்துக்கும் பொருந்தும்.

அணு என்பது என்ன? நியூக்கிளியஸ் என்ற கருப்பொருளும் அதைச் சுற்றும் எலக்ட்ரான் என்னும் விஷயங்களும் ஆகும். எலக்ட்ரான்கள் சுற்றும் பாதையின் எல்லையே அணுவின் அளவு. எனவே அணு என்பது எலக்ட்ரான்கள் சுற்றும் வெளி. இதை நம் சூரியக் குடும்பத்துடன் ஒப்பிடலாம். அணு என்பது நினைத்துப் பார்க்க முடியாத மிகச் சிறிய சமாச்சாரம். சூரியக் குடும்பம் நினைத்துப் பார்க்கமுடியாத பிருமாண்டம். இப்படிப் பார்த்தால் ஆன்மீகம் சொல்லும் ஆத்மா பரமாத்மாவுக்கு விளக்கம் கிடைப்பது போல் தோன்றும். ஒவ்வொரு அணு என்ற ஆத்மாவும் பிரபஞ்சம் என்ற பரமாத்மாவின் அங்கம். இதுதான் உண்மை என்று சொல்லவில்லை. ஆன்மீகப் பார்வையில் அணுவும் பிரபஞ்சமும் இப்படி இருக்கலாமோ என்ற எனது பாமரத்தனமான எண்ணம் தான்.

நீராகட்டும், நிலமாகட்டும், அனைத்தும் அணுவால் ஆனது. இப்படி உயிருள்ளவை உயிரற்றவை அனைத்திலும் எலக்ட்ரான்களின் இயக்கம் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. இப்படி அணுக்களின் சங்கமாக இருக்கும் ஒவ்வொன்றுக்கும் வெவ்வேறு விதமான தன்மை இருப்பது தான் ஆச்சர்யம். காற்றிலும் அணு, நீரிலும் அணு; ஆனால் அவற்றின் தன்மை வேறு. அதுமட்டுமில்லாமல் ஒன்று மற்றொன்றாக மாறவும் கூடியது. ஒன்று மற்றொன்றாக மாறும் என்று சொல்லும் அறிவியலுக்கு இந்த மாற்றங்கள் ஏன் என்று தெரியவில்லை. அதுமட்டுமில்லாமல், ஆக்கத்திற்கும் நினைத்தே பார்க்க முடியாத அழிவிக்கும் அணுவே காரணகர்த்தா.

ஆனால் எனக்கு ஒன்று மட்டும் புரிந்தது. இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் அனைத்தும் அணுவால் ஆனதால் ஒவ்வொன்றும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையது. விஞ்ஞானி ஜகதீஷ் சந்திர போஸ் தாவரத்துக்கும் உயிரிருப்பதாகக் கூறினார். மேலும், அவர் உயிரற்ற பொருட்களிலும் ஒரு இயக்கம், ஒரு உயிரோட்டம் இருப்பதாகக் கூறினார். இந்த இயக்கம் தான் எனர்ஜி என்று க்வாண்டம் மெக்கானிக்ஸால் அழைக்கப்படுகிறது. அதனால் கல்லும் மண்ணும் தங்கமும் வைரமும் மனிதனும் மிருகமும் பறவையும் பூச்சியும் புல்லும் பூடும் மரமும் அனைத்தும் சரிசமம் என்பது மட்டுமில்லாமல் அவை அனைத்தின் தோற்றத்துக்கும் ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு வலுவானது. இந்த அறிவியல் அறிவையும் ஆன்மீகத்தையும் பின்பு அலசலாம்.

உயிரும் உடம்பும்

பிரபஞ்சம் என்பது நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியாத விஷயம். பூமியும் பிரபஞ்சத்தில் ஒரு அங்கம் தான். உண்மையில் வானம் என்பது ஒரு எல்லையற்ற வெளி. அதில் மிதக்கும் கிரகம்தான் நாமிருக்கும் பூமி. எனவே, நாம் வேறு பிரபஞ்சம் வேறு என்று நினைக்கத் தேவையில்லை. நாமும் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு அங்கமே. பூமிக்கு மேல் ஒரு மைக்ரோ மீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் வெளி கூட வானம்தான். இந்த மனநிலையில் பார்க்கும் போது, வானம் நிஜமாகவே நம் கைக்கு எட்டிவிட்ட தூரம்தான்!

பிரபஞ்சத்தின் துகளான பூமியே நமக்கு பிருமாண்டம் எனும் பொழுது, பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி நாம் பேசுவது அர்த்தமற்றது. இனி பூமி, இயற்கை என்று நம்மால் உணரக் கூடிய விஷயங்கள் பற்றி மட்டும் பேசுவோம்.

இந்தப் பூமியில் தோன்றும் ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும் உயிர் வாழத் தேவையான அனைத்தும் இந்த பூமியிலேயே கிடைக்கிறது. அதன் வாழ்க்கை முடிந்ததும் அதன் உடல் இந்த பூமிக்கோ அல்லது இந்த பூமியில் வாழும் மற்ற உயிர்களுக்கோ அல்லது நெருப்புக்கோ இரையாகிறது. அப்படியானால், வாழ்வு தொடங்கி முடியும் வரை அந்த உயிரினத்தின் உடலை இயக்கும் சக்தி எது? உயிர் என்று நாம் கூறுவது அறிவியலா, ஆன்மீகமா? நாம் இறந்த பிறகும் நம் உடம்பில் சில பகுதிகள் உயிருடன் இருக்கும். அந்தந்தப் பகுதியிலிருக்கும் செல்கள் சாகும் வரை நகம் வளரலாம், முடி கூட வளரலாம்! அப்படியானால் நம் உயிர் என்பதற்கும் நம் உடம்பின் செல்களுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை.

அப்படி என்றால், இதயத் துடிப்புதான் உயிரா? இதயம் துடிப்பது எப்படி? இதயத்தின் வேலை ரத்த சுத்திகரிப்பு. அந்த வேலையின் ஆதாரம் இதயத்தின் துடிப்பு. இதயத் துடிப்பு நின்றால், சில நிமிடங்களுக்குள் உயிர் போய் விடும். இதயம் ஏன் துடிக்கவேண்டும்? அதன் இயக்கத்தின் மூலம் என்ன? இதயம் என்பது ஒரு தானியங்கி உறுப்பு என்றால், அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மின்சாரம் போன்ற சக்தியின் உதவியில்லாமல் ஒரு இயக்கத்தை, ஒரு ஆற்றலை மனிதனால் ஏன் உருவாக்க முடியவில்லை. உயிரிருப்பதால் இதயம் துடிக்கிறதா, இல்லை இதயத் துடிப்பால் உயிர் இருக்கிறதா?

பாமரனான எனக்கு, மூளையின் செயலிழப்பே மரணம் என்று அறிவியல் கற்பித்தது. இது ஓரளவுக்கு என் கேள்விக்குப் பதில் அளிப்பதாக இருந்தது. மூளைதான் நம் உடம்பின் அனைத்துச் செயல்களையும் செயல்விக்கும் உறுப்பு. அந்த உறுப்புக்கு உடம்பின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் ஏற்படும் தொடு உணர்ச்சி, வலி போன்றவை தெரியுமே தவிர, அதற்கு ஏற்படும் வலி தெரிவதில்லை. மூளையின் இயக்கம் நின்றால் மரணம் என்று புரிந்து கொண்ட எனக்கு, அதன் இயக்கத்தின் மூலமென்ன என்று புரியவில்லை. இந்தக் கேள்வியை சரிவரப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால், கம்ப்யூட்டரின் சிபியூ எனப்படும் சென்டரல் ப்ராசஸிங் யூனிட்டின் செயல்பாட்டோடு மூளையை ஒப்பிடவேண்டும். கம்ப்யூட்டரின் சிபியூ-தான் அதில் ஓடும் அனைத்து மென்பொருள்களின் ஆணைத்தொடர்களையும் (software programs) படித்து இயங்குவது (executes). அது இயங்க மின்சாரம் என்ற சமாச்சாரம் தேவை. மின்சாரம் இல்லையேல் கம்ப்யூட்டர் வேலை செய்யாது. அதாவது மின்சாரம் சிபியூ-வின் இயக்கத்தின் மூலகாரணம். அதுபோல, மூளையின் இயக்கத்தின் மூலம் என்ன என்பதே எனது கேள்வி. அதன் மூலம் உயிரென்றால், உயிர் என்பது என்ன?

உயிர் (soul) என்பதை அறிவியல் ஒத்துக் கொள்வதில்லை. உயிர் என்பது இருப்பதை அறிவியல் ஒத்துக் கொள்ள நிரூபணம் வேண்டும். அதனால்தான் மரணத்தை "மூளையின் செயலிழப்பு" (brain death) என்று அறிவியல் கூறுகிறது. ஒரு உயிர் வாழ்கிறதா அல்லது இறந்துவிட்டதா என்றுதான் அறிவியலால் கணிக்க முடியும். ஆனால், ஆன்மீகம் உயிர் இருக்கிறதா இல்லையா என்று கணிக்க வழி சொல்வது மட்டுமில்லாமல், உயிரை பார்க்கவோ, கேட்கவோ, உணரவோ முடியாது என்பதை தெளிவாகவே கூறுகிறது. இங்கு நான் ஆன்மீகம் என்று சொல்வது பகவத் கீதையை. எனவே, உயிர் என்பதை என் ஆய்ந்தறியும் அறிவைக் கொண்டு என்னால் இன்னும் சரிவரப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. உயிர் என்பது இன்று வரை எனக்குப் புதிர் தான்!

ஆன்மீகம் எனக்கு உயிரைப் பற்றி ஓரளவு தெளிவைக் கொடுத்தது. உயிர் என்பது இருப்பதாக ஆன்மீகத்தின் அடிப்படையில் கற்பனை செய்து கொள்ள முடியும். உயிர் இருந்தால் இந்த உடம்புக்கு என்ன பெயரிடப்பட்டிருக்கிறதோ, அதுதான் இந்த உடம்பின் அடையாளம். உயிர் பிரிந்தால், அது அரசனோ ஆண்டியோ, எந்த உடம்பானாலும் பிணம் தான்! இதை பட்டினத்தார் மிக அழகாக பாடியிருக்கிறார்:

காம்பிணங்கும் பனைத்தோளார்க்கும் பொன்னுக்கும் காசினிக்கும்
தாம்பிணங்கும் பல ஆசையும் விட்டுத்தணித்துச் செத்துப்
போம்பிணம் தன்னைத் திரளாகக் கூடிப்புரண்டு இனிமேல்
சாம்பிணம் கத்துதையோ? என்செய்வேன் தில்லைச் சங்கரனே.


இதன் அர்த்தம்: "பெண்ணுக்கும், பொன்னுக்கும், மண்ணுக்கும் அலைந்து திரிந்து பல நிறைவேறா ஆசைகளுடன் செத்துப்போன பிணத்தை, திரளாகக் கூடி அழுது புரண்டு இனி எதிர்காலத்தில் சாகப்போகும் பிணங்கள் கத்துகின்றன. ஐயோ! நான் என்ன செய்வேன், தில்லையில் எழுந்தருளியிருக்கும் சிவபெருமானே!".

இறந்த பிணத்துக்காக உயிர் வாழும் பிணங்கள் அழுவதாகப் புரிந்து கொள்ளும், இந்த ஞானம் ஆன்மீகத்தைத் தவிர வேறெங்கும் நமக்குக் கிடைக்காது. இதைச் சமீபத்தில் கூட, எழுத்தாளர் சுஜாதா அவர்கள் மரணமடைந்த செய்தியைப் படித்த போது, உணரும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. சுஜாதா அவர்கள் மரணமடைந்த தினத்தில், அவரின் மனைவியிடம் ஒரு மனிதர் கேட்டாராம், "பிணத்தை எப்பொழுது எடுக்கப் போகிறார்கள்?" என்று. இதை மிகவும் வருத்தத்துடன் சுஜாதாவின் மனைவி ஒரு பேட்டியில் கூறியிருந்தார். சுஜாதா என்ற அந்த மாமேதை கூட அன்று பிணமாகத்தான் பார்க்கப்பட்டார் என்ற உண்மை எனக்கு உறைத்த போது எனக்கு பட்டினத்தாரின் மேற்கூறிய வரிகள் தான் ஞாபகம் வந்தது.

பிறப்பும் இறப்பும்

இப்படிப்பட்ட பிறந்து அழியும் இந்த உடம்பின் பிறப்பைப் பற்றி அறிவியல், ஆணும் பெண்ணும் கூடுவதால் ஏற்படும் இனப்பெருக்க நிகழ்வு என்று கூறுகிறது. ஆணின் விந்தணுவும் பெண்ணின் கரு முட்டையும் இணையும் பொழுது இப்படிதான் நிகழும் என்று கூறும் அறிவியல், அது ஏன் அப்படி நிகழ்கிறது, அது நிகழ மூல காரணம் என்ன என்று கூறவில்லை. பிறப்பின் மூல காரணமே தெரியாத பொழுது, அதன் இயக்கத்தின் மூல காரணமோ, அதன் முடிவின் மூல காரணமோ எனக்கு, நான் வாழும் காலத்திற்குள், விளங்கும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கில்லை. இந்த மாதிரி குழப்பங்கள் வரும் போது ஆன்மீகம் தவிர வேறொன்றும் எனக்குத் துணை வருவதில்லை.

இருப்பினும் இனப்பெருக்கம் என்ற அதிசயத்தைப் பற்றி அலசி ஆராயலாம். மனிதனானாலும் தாவரமானாலும், மற்ற உயிரினம் எதுவானாலும், அதன் பிறப்பு என்னும் செயல் இயற்கையில் ஆட்டோமேட் பண்ணப்பட்டிருக்கிறது. பெரும்பாலான உயிரினங்களில் இனப்பெருக்கம் நடக்க ஆண் என்றும் பெண் என்றும் இரண்டு விதமான பிரிவு தேவை. அதாவது, ஒரு பிறப்பின் மூலக் கருவிகள் ஆண், பெண் என்ற இரு எதிர்மறைப் பாலினங்கள். சில உயிரினங்கள் ஆண் பெண் கலவி (உடலுறவு) முறையில்லாமலேயே இனப்பெருக்கம் அடைகின்றன. உதாரணமாக ஓரறிவு உயிர்களில் ஒரு செல் பலமடங்கு தன்னைத்தானே உற்பத்தி செய்து கொள்கிறது. இதைக் குளோனிங் என்கிறார்கள். சில காளான்கள் மகரந்தச் சேர்க்கை இல்லாமலேயே இனப்பெருக்கம் அடைகின்றன. நாம் இதையெல்லாம் ஆராய வேண்டாம். நம் இப்போதைய தேவை நம் மூலம். எனவே கலவி முறை இனப்பெருக்கத்தைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

இந்த எதிர்மறை விஷயங்கள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்தலே பிறப்பின் முதல் படி. இந்த ஈர்ப்பு ஒவ்வொரு உயிரினத்திலும் ஒவ்வொரு விதமாக நடக்கிறது. இதில் மனிதனுக்கு உதவுவது புறத்தோற்றம், மேனியின் இயற்கையான வாசனை, செயற்கை திரவியங்களினாலான மேனியின் வாசனை, அந்த இனப்பெருக்க நிகழ்வின் உடற்சுகம் ஆகியவை. இந்தப் பகுதியில் நான் புலன் உணர்வுகளையோ, அதனால் மனதில் ஏற்படும் சலனங்களையோ, அப்படிப்பட்ட சலனங்களால் நம் உடம்பில் ஏற்படும் வேதியல் மாற்றங்களையோ பற்றிப் பேசப் போவதில்லை. இந்தப் பகுதியில் என் பார்வை மனதுக்கு அப்பாற்பட்ட ஈர்ப்பைப் பற்றி மட்டுமே.

சில விலங்குகள் தான் ஏற்படுத்தும் ஒலியைக் கொண்டோ, அல்லது தனது மேனியின் பல வண்ணங்களைக் கொண்டோ தன் எதிர்பாலினத் துணையை ஈர்ப்பதாக நான் படித்திருக்கிறேன். ஓரிடம் விட்டு மறு இடம் நகர முடியாத தாவரங்களுக்கு மகரந்த சேர்க்கை மூலம் விருத்தியடைய மற்ற உயிரினங்கள் துணை புரிகின்றன. பூக்கள் தாவர இனப்பெருக்கத்தின் ஒரு கருவி. இதனால்தானோ என்னவோ பெண்களை பூக்களுடன் ஒப்பிடுகிறார்கள். நாம் உண்ணும் அரிசி உற்பத்தி கூட இந்த ஆண் பெண் பிரிவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் மகசூல் செய்யப்படுகின்றன.

தாவரத்தின் வித்தை அந்தந்தத் தாவரமே தோற்றுவிக்கிறது. மனித இனத்தின் வித்து மனிதனுக்குள்ளேயே இருக்கிறது. எப்படி ஒரு நெல் விதை பல நெல் மணிகளைத் தோற்றுவிப்பது, அது மற்ற உயிரினங்களுக்கு அதும் குறிப்பாக மனிதனுக்கு உணவாவதற்காகவோ, அது போல் மனித இனப் பெருக்கத்திற்கும் காரணம் இருக்கலாம் என்றே நான் நம்புகிறேன். இதைப் பற்றி பின்பு அலசலாம். ஆனால், நம் இப்போதைய தேவை, இயற்கையில் இனப்பெருக்கம் நடக்க ஏதோ ஒரு காரணம் இருக்கவேண்டும் என்பது மட்டும்தான். இதன்படி, ஒரு மனித உடம்பு மற்றொரு உடம்பைத் தோற்றுவித்தே ஆகவேண்டும்! எனவே, ஒரு குழந்தை பிறக்க ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணும் இயற்கையின் கருவிகள். அவ்வளவுதான்! குழந்தை பிறந்தவுடன், அதுவும் அதை பெற்றவர்களைப் போல் ஒரு தனி உயிர். அந்தக் குழந்தை நாளை மற்றொன்றைப் பெற்றெடுக்கும். பெற்றவர்களுக்கு அந்தக் குழந்தையை பெற்றெடுக்கும் உரிமை உள்ளதே தவிர, அந்த உயிரைத் தனது என்று சொந்தம் கொண்டாடவோ அல்லது அதன் உயிரைப் பறிக்கவோ உரிமை இல்லை. மனிதனுக்கும் அவன் ஏற்படுத்திக்கொண்ட சட்டதிட்டங்களுக்கும் ஒரு புதிய உயிரைத் தோற்றுவிப்பது புனிதமானது; ஆனால் ஒரு உயிரைப் பறிப்பது "கொலைக் குற்றம்". இன்று நம்மைச் சார்ந்து வாழும் நாம் பெற்றெடுத்த குழந்தை, பிற்காலத்தில் நம்மைப் பிரிந்து போவதும், நம்மிடம் கருத்து வேறுபாடு கொள்வதும் இயற்கையே. சொந்தம் என்பது வெறும் மனிதனின் மனம் சம்பந்தப் பட்ட விஷயம். ஆனால், இயற்கையைப் பொறுத்தவரை ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒரு தனித் தன்மை வாய்ந்த மனிதப் பிறப்பு!

இப்படி, இனப் பெருக்கமே இயற்கையின் இயற்பியல் விதிப்படி மனிதப் பிறப்பின் நோக்கம் என்னும் பொழுது, அதற்குக் காரணமாகும் உடலுறவு என்ற செயல், மனிதனுக்கு இயற்கை அருளிய ஒரு புதிய மனித உயிரைத் தோற்றுவிக்கும் ஒரு புனித காரியம் ஆகிறது. கூலியில்லாமல் எந்த வேலையையும் நாமோ மற்ற உயிரினமோ செய்வதில்லை. பசி என்று ஒன்று ஏற்படுவதால் தான் உணவு தேடும் காரியத்தில் இறங்குகிறோம். அதுபோல், இந்த உடலுறவு என்னும் புனிதக் காரியம் நடைபெற இயற்கை நமக்கு அளிக்கும் கூலி, உடலுறவு சுகம். இந்த சுகத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட மனிதன், அதற்கு அடிமையாவது மனம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். இந்த சுகத்தில் அடிமைப்பட்டு அதன் மேல் மோகம் கொண்டு அதை மேலும் மேலும் அடையத் துடிக்கும் போதுதான் புனிதம், கேவலமான அசிங்கமாகிறது. இந்த அசிங்கம் மனிதனுக்கு மட்டும்தான். இயற்கையின் பார்வையில் மனித இனப்பெருக்க இயக்கம் நடந்து கொண்டேயிருக்கிறது. அதற்கு முறையான அல்லது முறை கெட்ட மனிதப் பிறப்பு என்ற வித்தியாசம் எல்லாம் தெரிவதில்லை. பிறப்பு எப்படி இருந்தாலும், இயற்கையில் பிறந்த மனிதன் வாழ்ந்து இறக்கிறான்.

Tuesday, March 2, 2010

ஊன், உயிர், உலகம் - பகுதி 1

ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் வாழ்க்கையில் தான் துன்பப்படும் பொழுது நினைக்கும் கேள்வி "எனக்கு மட்டும் ஏனிந்தக் கஷ்டம்?". நான் மனிதன் என்று குறிப்பிடுவது ஆண், பெண், திருநங்கையர் என அனைவரையும் சேர்த்துதான். இந்தக் கேள்விக்கு எவரும் விதிவிலக்கல்ல. மனிதன் வாழ்க்கையைப் பற்றி தன் தேடலைத் துவங்க, இந்தக் கேள்விதான் அஸ்திவாரம்.

என் வாழ்விலும் இதுவரை நான் பல ஏற்ற தாழ்வுகளைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. நான் ஏற்ற தாழ்வுகள் என்று சொல்வது, என் மனதில் ஏற்பட்டவையே. பத்தாவது முடித்தவுடன், மூன்று வருடம் மின்னணுப் பொறியியல் துறையில் டிப்ளோமா படித்துவிட்டு, அதன்பின் எங்கள் வீட்டுப் பொருளாதாரம் காரணமாக மேற்படிப்பு எனக்கு எட்டாக் கனியானதால், எனக்கு என் "குறைந்த அளவு" படிப்பைப் பற்றியத் தாழ்வு மனப்பான்மை என் மனதில் நெடுங்கலமாகக் குடிகொண்டிருந்தது. என் வாழ்வில் தோன்றி மறைந்த ரயில் சிநேகம் போன்ற நட்புகள் தவிர, மரம் போல் தோன்றிய நட்புகள் இலை போல் உதிர்ந்த போது, மனதில் ஏற்பட்ட "வலி" நீண்ட காலம் என் மனதை விட்டு அகலவில்லை. "எனக்கு மட்டும் ஏனிந்தக் கஷ்டம்?" என்ற கேள்வி என் ஒவ்வொரு கஷ்டத்திலும் தவிர்க்க முடியாததாகவே இருந்தது. பிரிக்கவே முடியாத தொப்புள் கொடி உறவே கேள்விக்குறி ஆனபோது, நான் அதுவரை வாழ்க்கையைப் பற்றிப் புரிந்து கொண்டதெல்லாம், என் சுகம், துக்கம், தாழ்வு மனப்பான்மை மற்றும் என் மனதின் வலிகள் உட்பட அனைத்தும், அர்த்தமற்றதாகத் தோன்றியது. நான் மீண்டும் புதிதாகப் பிறந்தது போல் பாவித்து, வாழ்க்கையைத் தேட ஆரம்பித்தேன். இந்தத் தேடல் ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்விலும், அவரவர் மனநிலையையும் சூழ்நிலையையும் பொறுத்து, வாழ்வின் வெவ்வேறு கட்டங்களில் தொடங்கும் என்ற உண்மை எனக்குப் புரியத் தொடங்கியது!

என் இந்தத் தேடலில் பகவத் கீதை என் குருவானது. சிவவாக்கியரும், பட்டினத்தாரும், பாரதியாரும் எனக்கு பிடித்தவர்களானார்கள். ஜென் கதைகளும், ஓவியமும், புகைப்படமும் என் மன அமைதிக்கு உதவும் கருவிகளாயின. என் மேற்படிப்பு எனக்கு பிளேட்டோவையும், பெஞ்சமின் பிரான்க்ளினையும், எமர்சனையும், தொரோவையும் அறிமுகப்படுத்தியது. எனக்கு வாழ்க்கையைப் பற்றிய தெளிவு பிடிபட்டதோ இல்லையோ, என் மனது சமன்படுத்தப்பட்டது போன்ற உணர்வு எனக்குத் தோன்றியது. என் தேடலையும், அதில் நான் கற்றதையும், என் வலைப்பூவில் பதிய என்னுள்ளே உருவான உந்துதலே இந்தக் கட்டுரை.

நம் அனைவருக்கும் படிப்பதில் ஒரு பிரச்சினை. நாம் ஒன்றைப் படித்துப் புரிந்து கொண்டது, எழுதியவனின் எண்ண வெளிப்பாடோடு ஒத்துப் போவதில்லை. எழுதுபவனாலும் தான் நினைப்பதை எல்லாம் எழுத்து வடிவில் கொண்டு வர இயலுவதுமில்லை. எனவே, இந்தக் கட்டுரையைப் பல பிரிவுகளாகப் பிரித்து, என்னால் முடிந்தவரை விளக்கமாக எழுத முயன்றிருக்கிறேன்.


பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி ...

நாம் அனைவரும் இரவு நேர வானத்தைப் பார்த்திருப்போம். அதுவும் அமாவாசை இரவில், மேகங்கள் ஏதும் சூழாமலிருக்கும் வானத்தை யாரும் பார்க்காமல் இருந்திருக்க முடியாது. பல நட்சத்திரங்கள் வைரங்கள் போல் ஜொலிப்பது மிக அழகாக இருக்கும். பாரதி கூட "பட்டுக் கருநீலப் புடவை பதித்த நல்வயிரம், நட்ட நடு நிசியில் தெரியும் நட்சத்திரங்களடி!" என்று இதைப் பற்றி வர்ணித்திருக்கிறார். ஆனால், விஞ்ஞானம் நட்சத்திரத்தை சூரியன் போல் எரிந்து கொண்டிருக்கும், நெருப்புக் கோளம் என்று சொல்கிறது. இந்த நெருப்புக் கோளங்களைச் சுற்றி பூமி போன்ற கோள்களும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கலாம். இப்படிப்பட்ட எரியும் கோள்களான நட்சத்திரங்கள் எத்தனை என்று யாருக்கும் தெரியாது. கண்ணுக்குத் தெரிபவையின் கணக்கே தெரியாத பொழுது, கண்ணுக்கு தெரியாதவை பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

இந்த புரிதலோடு, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி சற்றே கற்பனைப் பண்ணிப் பார்க்கலாம். நம் அறிவிற்கு இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் எல்லைகள் தெரியுமா? அப்படியே தெரிந்தாலும், அதை அளவிட எத்தனை ஒளி வருடங்கள் என்பதைச் சொல்ல நம்மிடம் அவ்வளவு பெரிய எண் தான் உண்டா? இப்படி ஆதியும் அந்தமும் தெரியாத இந்தப் பிரபஞ்சத்தில், பூமி என்பது ஒரு புள்ளி அளவு கூடக் கிடையாது. இப்படிப் பட்ட சாதாரண மண் உருண்டையில் வாழும் ஜீவராசிகளில் மனித இனமும் ஒன்று. இந்த மண்ணில் தோன்றி அழிந்த மனித இனத்தின் ஆதி கூட நமக்கு சரியாகத் தெரியாது. நமக்குக் கிடைத்த சில பல சான்றுகளையும் தடயங்களையும் வைத்து அறிவியலில் நம் ஆதியை இன்னும் நாம் தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

மனிதக் கண்டுபிடிப்புகளெல்லாம் பல கோடி நூற்றாண்டுகளாக, இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அங்கங்களே. கண்டுபிடிக்கும் வரை அது புதிர் அல்லது நம்புவதற்கு அரியது. கண்டுபிடித்தபின் அது மனித அறிவிற்குட்பட்டு, அதன் பின் அழிவிற்கும் ஆக்கத்திற்கும் பயன்படுகிறது. ஆனால், இந்தப் பிரபஞ்ச விதிகளுக்கு மாறுபட்ட எதுவும் மனிதனால் இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்படவோ உருவாக்கப்படவோ இல்லை.

பிரபஞ்ச விதி என்ற வார்த்தை விளக்கப்படாமல், அதைப் பற்றிப் பேசுவது குழப்பமேற்படுத்தும். உதாரணமாக, ஒளியை எடுத்துக்கொள்வோம். ஒளி என்பது பயணம் செய்யாவிடில் நமக்கு நட்சத்திரங்கள் தெரியாது; சூரியனும் சந்திரனும் தெரியாது; பைபர் ஆப்டிக்ஸ் எனப்படும் தொழில் நுட்பம் கிடையாது. ஒளி நீண்ட தூரம் பயணம் செய்யும் என்பது அறிவியலின் உதவியால் நமக்குத் தெரியும். ஆனால், ஒளியென்று ஒன்று ஏனிந்தப் பிரபஞ்சத்தில் இருக்கவேண்டும்? எங்கோ சூரியனில் இருந்து வெளிப்படும் ஒளி, சந்திரன் மேல் பட்டு, அதன் பிரதிபலிப்பு கூட நமக்கு நிலா வெளிச்சமாக உதவுகிறது. நிலா வெளிச்சமானாலும்,மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சமானாலும், சூரிய வெளிச்சமானாலும், அது நம்மைச் சுற்றியுள்ள மற்ற பொருள்களின் மீது பட்டு அதன் பிரதிபலிப்புதான் நம் கண்களுக்குள் பிம்பமாக உள்ளே போகிறது. நம்மைச் சுற்றி உள்ளவற்றை நாம் பார்த்து உணர வெளிச்சம் தேவை. இப்படி வெளிச்சம் பயணம் செய்யாவிட்டால் நாம் எதனையும் பார்க்க இயலாது. எனவே, நாம் பார்த்து உணர ஒளி என்ற ஒரு விஷயம் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் இருந்தேயாகவேண்டும். வெளிச்சத்தின் இயல்பு பயணம் செய்வது. அதன் வேதியல் தன்மை நிறப்பிரிகை. இப்படியே நமக்குத் தெரிந்த ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் அலசிக் கொண்டே போனால், அவை அனைத்துக்கும் ஒரு தனித் தன்மை இருப்பது புரியும். ஒன்றின் தன்மை மற்றதை விட மாறுபடுகிறது.

நீருக்கு இருக்கும் அதே தனித் தன்மை காற்றுக்கு ஏன் இருப்பதில்லை? இந்தக் கேள்வி சற்றே முட்டாள்தனமாக இருந்தாலும், யோசித்துப் பார்த்தால் அது அர்த்தமுள்ளதாகவே தோன்றும். நீர் என்பது இரண்டு விதமான வாயுக்களின் சங்கமம் என்று நாம் படித்திருக்கிறோம். அதாவது, ஆக்சிஜனும் ஹைட்ரஜனும் கலந்ததே நீர். இப்படி, இரண்டு வாயுக்களினால் ஆன நீருக்கு அந்த வாயுக்களின் தன்மையோ அல்லது அந்த வாயுக்களுக்கு நீரின் தன்மையோ இருப்பதில்லை. அப்படி இருக்குமானால் நாம் நீருக்குள்ளும் சுவாசிக்க முடியும். இப்படி ஒவ்வொன்றிற்கும் இருக்கும் தன்மை, அதன் இயக்கம், ஒன்று மற்றதாக மாறும் பொழுது மாறுபடும் இயக்கம் மற்றும் மாறுபடும் அதன் தன்மை என அனைத்தையும் பிரபஞ்ச விதி என்று பொதுவாக எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

நாமறிந்த அனைத்திலும் அணு இருப்பதும் அதனுள் கரு, அதாவது நியுகிளியஸ், இருப்பதும் நமக்குத் தெரியும். இருப்பினும் இந்த அணுக் கூட்டமைப்பு ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொருவிதம். இந்தக் கூட்டமைப்பின் வெளிப்பாடுதான் நாம் பயன்படுத்தும் பிளாஸ்டிக் போன்றவை. இந்த அறிவைக் கொண்டு நாம் ஒரு பொருளைத் தயாரிக்கும் பொழுது அது ஒவ்வொரு முறையும் வெவ்வேறு பொருளாக உருவானால், பிரபஞ்ச விதி என்று இருப்பதாக நாம் ஒத்துக் கொள்ள முடியாது. ஒரு பொருளோ, செயலோ, தன்மையோ, இப்படித்தான் இருக்கும் என்ற நம் புரிதலுக்குக் காரணம், அனைத்தும் பிரபஞ்ச விதிக்கு உட்பட்டதால் தான்.

இதுமட்டுமன்றி காந்தப்புலம், புவியீர்ப்பு விசை, புலனுணர்வுகள், மகரந்த சேர்க்கை, இனப்பெருக்கம் என அனைத்தையும் பிரபஞ்ச விதிக்குட்பட்டதாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். பிரபஞ்ச விதிக்கு மாறுபடவேண்டும் எனில், ஆட்டின் வயிற்றில் யானை பிறக்க வேண்டும் அல்லது இப்பூமியில் கிடைக்காத ஒன்றைக் கொண்டு புதிதான ஒன்றை மனிதன் உருவாக்கவேண்டும். குளோனிங் என்பது கூட பிரபஞ்ச விதிகளுக்கு மாறுபட்டது அல்ல. குளோனிங் பற்றியும் பின்வரும் பகுதிகளில் அலசலாம். குளோனிங்கில் உருவான உயிரினத்தைச் சுமக்க, அந்த இனத் தாயின் தயவு தேவைப்படுகிறது. ஒருவேளை குளோனிங் மூலமாகப் பிறக்கும் உயிரினம் மனிதன் தயாரித்த இயந்திரத்திலிருந்து பிறந்தால், அது பிரபஞ்ச முறைக்கு மாறுபட்டது. அதைவிட தான் நினைத்தபடி டி.என்.எ எனப்படும் டைஆக்சிரிபோ நியூக்கிளியஸ் ஆசிட் என்ற செல்லின் கருவிலிருக்கும் அமிலத்தில் உள்ள உடற்கூறு பற்றிய புரோக்ராம்மை மனிதனால் மாற்ற முடிகிறதென்றால் அதுவும் மாறுபட்டதே. அதையும் விட ஒரு படி மேலே போய் மனிதனால் எந்த உயிரினத்தின் உதவியில்லாமல் ஒரு செல்-ஐத் தயாரித்து அதை தான் நினைத்த ஒரு உயிரினமாகத் தோற்றுவிக்க முடியுமெனில், அது சத்தியமாக பிரபஞ்ச விதிக்கு உட்பட்டதே அல்ல.

இப்படிப்பட்ட பிரபஞ்சத்தில், அனைத்தும் பிரபஞ்ச விதிக்குட்பட்டு சீராகவே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. நான் "சீராக" என்று சொல்வதை, மனித உணர்ச்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்டு புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்தால் மட்டுமே புரிந்து கொள்ளமுடியும். சுனாமியின் தாக்குதல், பூகம்பத்தின் அழிவு, மனித உயிர்கொல்லி வைரஸ், பல மனித உயிர்களை பலி வாங்கும் யுத்தம் என்பதெல்லாம் சீரானதா என்ற கேள்வி நம் மனதில் எழாமல் இருக்காது. இவையெல்லாம் மனிதனுக்குத்தான் கொடுமையானது. பிரபஞ்சத்திற்கல்ல! உயிரினங்கள் பிறந்து மடிவது பிரபஞ்சத்தில் இயற்கையான விஷயம். ஒரு உயிர் அழியும் அந்தக் கணத்தில் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட உயிர்கள் தோன்றுகின்றன. அதேபோல், ஒரு உயிர் ஜனிக்கும் போது பல உயிர்கள் மரணிக்கின்றன. உயிர்கள் அழிவதன் காரணம் என்ன வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஒரு உயிரினம் மற்றவற்றைக் கொன்று தன் பசியாறுவதும் ஒரு உயிர் அழிவதின் காரணங்களில் ஒன்று. காட்டிலோ கடலிலோ வாழும் அசைவ உயிரினங்கள் மற்றவற்றைக் கொல்வதை மட்டும் நான் சொல்லவில்லை. மனித இனம் என்ற இப்பூமியில் வாழும் ஒரு உயிரினத்தின் பசிக்காகவும் ருசிக்காவும் எத்தனை எத்தனை கோழிகளும், ஆடுகளும், மாடுகளும், மீன்களும், மற்ற கடல் வாழ், தரை வாழ் உயிரினங்களும் தன் உயிரை இழக்கின்றன? மனிதனின் சுக வாழ்விற்காக எத்தனை எத்தனை கொசுக்களும், மூட்டைப்பூச்சிகளும், சிலந்திகளும், கரையான்களும், விட்டில் பூச்சிகளும், ஈக்களும் உயிர்விடுகின்றன? பிரபஞ்சத்தின் பார்வையில் ஒன்று இவையெல்லாமே கொடுமையாக இருக்க வேண்டும் அல்லது இயற்கையின் இயல்பு என்றிருக்க வேண்டும். மனிதனின் நல்லது கெட்டதுகள் பிரபஞ்சத்திற்கும் அப்படியே இருக்க வேண்டுமென்பதில்லை. இரண்டு மனிதர்களிடையே கூட நல்லது கெட்டது என்பது அப்படியே இருப்பதில்லை. எனக்கு நல்லது என்று படுவது, மற்றவருக்கும் நல்லதாகவே இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. எனவே, மனிதனுக்குக் கொடுமையானது, பிரபஞ்ச இயக்கத்தில் இயல்பான ஒன்றாக இருக்கலாம். இந்தக் கோணத்தில் பார்க்கும் பொழுது, இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து இயக்கமும் சீராகவே இருப்பதை உணரலாம்! அதாவது, மனித மனம் உணரும் நல்லதும் கெட்டதும் இயல்பான விஷயங்களும் பிரபஞ்சத்தின் சீரான இயக்கமே!

மனித இனம் என்பது, இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு துகளான பூமி என்ற மண் உருண்டையின் ஒரு அங்கம்! அவ்வளவுதான்! ஒரு உயிர், அது மனிதனோ மற்றதோ, தோன்றி மறைவது என்பது பிரபஞ்சத்தைப் பொறுத்தவரை மிகச் சாதாரண விஷயம். ஆனால், ஒரு மனிதனின் தோற்றமும் மறைவும் இன்னொரு மனிதனுக்கு சந்தோஷமாகவோ, துக்கமாகவோ, அல்லது எந்த உணர்ச்சியையும் தூண்டாத ஒரு நிகழ்வாகவோ ஆவது அந்த மனிதனின் மனநிலையையும் அந்த நிகழ்வுடன் உண்டான தொடர்பையும் பொறுத்ததே! ஆனால், அந்த உணர்ச்சிகள் கூட நிலையற்றதே! ஒரு தாய்க்குக் குழந்தைப்பேறு கிடைக்கும் வரை இருக்கும் கவலை, அது கிடைத்தவுடன் மறைகிறது. ஆனால், குழந்தைப் பிறந்ததில் சந்தோஷமுற்ற தாய்க்கு, அந்தக் குழந்தை வளரும் போது செய்யும் குறும்பைச் சமாளிக்க முடியாமல் திணறும் போது சந்தோஷம் போய் "இந்த சனியன் ஏன்தான் பிறந்து தொலைத்ததோ?" என்று பேசுமளவு கோபம் வருகிறது. எனவே மனித சுகதுக்கத்தும் ஒரு உயிரின் தோற்ற மறைவுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. மனிதனின் சுகதுக்கம் என்பது அவரவர் மனநிலையைப் பொறுத்தது என்பதே நிதர்சனம்.

மனிதன் மட்டுமில்லாது அனைத்து சக உயிரினங்களும் தோன்றுவதும் இந்த மண்ணில் தான், மறைவதும் இந்த மண்ணில் தான். வாழும் காலம் மட்டும்தான் மாறுபடுகிறதே தவிர, தோன்றிய ஒன்று அழிவது என்பது உறுதி. இப்படித் தோன்றி அழிவது உயிருள்ளவையாக மட்டும்தான் இருக்கவேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. பூகம்பம் வந்தால், அங்கே உயிருள்ளவை உயிரற்றவை என எந்த வித்தியாசமும் இல்லாமல் அனைத்தும் மண்ணோடு மண்ணாகின்றன. எனவே இந்த மண்ணில் உயிருள்ளவை உயிரற்றவை என்ற அனைத்தும் சரிநிகர் சமானமானவையே! இப்படிப் பார்த்தால் கல், மண், மணல், கரி, சுண்ணாம்பு, இரும்பு, பித்தளை, தங்கம், முத்து, வைரம், வைடூரியம், மரம், செடி, கொடி, புல், பூடு, புழு, விலங்குகள், பறவைகள், பூச்சிகள், இறைச்சி, மனிதன் என அனைத்தும் எந்த வித உயர்வு தாழ்வுமற்ற பூமியின் அங்கங்களே! இவை அனைத்தும் மனிதனின் பார்வையில் உயர்வாகவோ, தாழ்வாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், எப்படி பல வகையான பூச்சிகள் இருந்தாலும், மனிதனுக்கு அவையனைத்தும் எந்த வேறுபாடும் இல்லாமல் "பூச்சி" என்று மட்டும் படுகிறதோ, அதுமாதிரி பிரபஞ்சப் பார்வையில் இவை அனைத்தும் ஒன்றே. உயிருள்ளவை உயிரற்றவை என்ற வித்தியாசமும் அதற்கில்லை. ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும் உடலின் அளவும், அறிவு வளர்ச்சியும், அதன் தனிப்பட்டத் திறமைகளும், சக்திகளும் மாறுபடுகிறதே தவிர, எதுவும் எதை விடவும் உயர்ந்ததும் இல்லை, தாழ்ந்ததும் இல்லை.

தொடரும் ...