Monday, June 21, 2010

தலைமுறை இடைவெளி (Generation Gap)

என் சிறு வயதில், என்னை விட வயதில் மூத்தவர்களிடம் பேசுகையில் அவர்கள் பேச்சு என் நேரத்தை விரயமாக்குவதாகப் பட்டிருக்கிறது. இன்று நான் மற்றவர்களிடம் பேசும் போது என்னிடம் மற்றவர்கள் அதையே உணர்வதை நான் உணர்கிறேன். இதைத் தான் நாம் "தலை முறை இடைவெளி" என்கிறோம்! இதைப் பற்றி நான் சுய பரிசீலனை செய்தபோது, எனக்கு புலப்பட்ட சில விஷயங்கள்:
  • வயது ஏற ஏற தேடல் அதிகமாகிறது. தேடலின் பரிசு அனுபவத்தின் அறிமுகமும் ஏட்டு ஞானமும்!
  • இந்த அரைகுறை ஞானம் தருவது "எனக்கு எல்லாம் தெரியும்" என்ற மமதை.
  • இதை மமதை என்று நாம் உணர்வதில்லை! மாறாக, நாம் பெற்ற சிறு ஞானம் மற்றவர் படும் கஷ்டத்தையும் தடுமாற்றத்தையும் நம்மை எளிதில் உணர வைப்பதால், அவர்களைத் திருத்தி அவர்களுக்கு வழிகாட்ட முற்படுகிறோம்.
  • நாம் யார் மற்றவருக்கு வழிகாட்ட? நமக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது? கிருஷ்ண பகவானே தன் உயிர் நண்பன் அர்ஜுனன் தன்னிடம் குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் முழுமையாகச் சரணடைந்த பிறகே கீதா உபதேசம் செய்தார் என்று மகாபாரதம் சொல்கிறது. கடவுள் அவதாரமே தன்னிடம் மற்றவர் சரணடைந்த பிறகே உபதேசம் செய்யும் பொழுது அற்ப மானிடரான நாம் எம்மாத்திரம்?
  • மேலும் ஞானிகள் உபதேசம் செய்வதில் கூட சூட்சமமாகத்தான் சிலவற்றைத் தெரிவிக்கிறார்கள். ஏனெனில் பட்டுத் தெளிந்தால் தான் அனுபவம் வரும். சொல் புத்தி நம்மை ஆட்டு மந்தைபோல் மேய்ப்பவன் செல்லுமிடத்திற்குத்தான் செல்ல வைக்குமே தவிர, ஏன் செல்கிறோம் என்று புரியவைக்காது!
  • ஏதும் அறியாத நமக்கெதற்கு உபதேச ஆசை? மனிதன் பட்டுத்தான் தெளிய வேண்டும் என்ற நியதியை மாற்ற, தெளிவற்ற மனம் கொண்ட நாம் யார்?
என் வாழ்கையின் கஷ்டங்கள் கொடியவை என்று எண்ணிய எனக்கு, "இது கதை அல்ல, நிஜம்" (
http://www.techsatish.net/2010/05/gfdf.html) தொடரில் நான் பார்த்த "கானா" விஜி சொன்ன அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் கதை, கடவுள் எனக்குக் கொடுத்திருக்கும் என் வாழ்க்கை சொர்க்கம் என்று புரிய வைத்தது. அதாவது நான் செல்லும் "பட்டுத் தெளியும்" பாதை, "பட்டுத் தெளிந்தவனின்" (கானா விஜியின்) சொல்லை நேர விரயம் என்று நினைக்க வைக்கவில்லை.

என் மனதில் தோன்றி வந்த "தலைமுறை இடைவெளி" குறைவதே, எனக்கும் மற்றவருக்கும் இடையே உள்ள "தலைமுறை இடைவெளி" அதிகமாவதன் காரணம்!

ராவணன் - என் பார்வையில் ....

வழக்கமான பாணியில் இல்லாமல், மணிரத்னத்தின் மாறுபட்ட ஒரு படம். ஒவ்வொரு காட்சி அமைப்பிலும் மணிரத்னம் காட்டிய அக்கறை, வலுவான திரைக்கதை அமைப்பில் இல்லை. விக்ரமின் பிரமாதமான நடிப்புக்குத் தகுந்தாற்போல் வீரைய்யன் கதாப்பாத்திரத்தின் முக்கியத்துவம் பார்வையாளரின் மனதில் பதிய இயக்குனரின் பங்களிப்பு இல்லை. வீரைய்யன் பயங்கரமானவன், காவல் துறையால் தேடப்படுபவன், ஒரு காவல் அதிகாரியின் மனைவியைக் கடத்தியவன் என்பதைச் சொன்ன இயக்குனர், அந்தப்பாத்திரம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதைச் சொல்ல மறந்துவிட்டார்! பிரித்திவிராஜின் தேவா கதாப்பாத்திரமும் தெளிவில்லாத ஒன்றே! வீரைய்யன்தான் தன் இலக்கு என்று சொல்லிவிட்டு, சமாதானம் பேச வந்த வீரய்யனின் தம்பியைத் தேவையில்லாமல் தேவா ஏன் சுட்டுக் கொள்ளவேண்டும்? அப்படித் தன் தம்பியை இரக்கமில்லாமல் சுட்டுக் கொன்ற தேவாவைக் கொல்ல வீரைய்யன் என்ற அந்தக் கொடூரனுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தும் ராகினிக்காகக் (ஐஸ்வர்யா ராய்) அவன் தேவாவைக் கொல்லாமல் விடுவது நெருடல். வீரய்யனின் தங்கையின் சாவுதான் படத்தின் முக்கியத்துவம் என்று இயக்குனர் நினைத்துவிட்டார் போலிருக்கிறது! மேலும் பிரியாமணியின் காதல் நெருக்கத்தில் உள்ள எதார்த்தம் பிரித்திவிராஜ்-ஐஸ் நெருக்கத்தில் இல்லை.

இந்தக் குறைகளைத் தவிர்த்து விட்டுப் பார்த்தால் படம் திரை அரங்கில் பார்க்கவேண்டிய படம்! இவ்வளவு அருமையாக இயற்கைச் சூழலைக் காட்டமுடியுமா என்று வியக்குமளவுக்கு உலகத்தரம் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் இருக்கிறது. "உயிரே போகுதே ..." பாடல் பார்வையாளரின் மனத்தைக் கட்டாயம் தன் வசப்படுத்தும். விக்ரமின் முழுமையான உழைப்பு படத்தைத் தூக்கி நிறுத்துகிறது! பிரியாமணி கொஞ்ச நேரமே வந்தாலும் மனதில் நிற்கிறார். பிரித்திவிராஜும் விக்ரமிற்கு சளைக்காமல் ஈடுகொடுத்து நடித்திருக்கிறார். ஐஸ்வர்யாராய்க்கு வயதானது பல காட்சிகளில் பளிச்செனத் தெரிவதால் விக்ரமும் பிரித்திவிராஜும் மிக இளமையாகத் தெரிகிறார்கள்!

ரோஜா, பம்பாய், குரு - படங்களில் உள்ள அழுத்தமும் சமுதாய நோக்கும், செய்தியும் ராவணனில் இல்லை! செவிக்கும், விழிக்கும் விருந்து - அவ்வளவுதான்!

Sunday, June 20, 2010

ஊன், உயிர், உலகம் - பகுதி 3

உடம்பு என்ற அதிசயம் ....

பொதுவாகவே குழந்தைப் பிறப்பைப் பற்றி மனிதர்கள் இன, மொழி, நிற வேறுபாடில்லாமல் சொல்வது, "இறைவன் கொடுத்த வரம்!". இதை சில நாத்திக நண்பர்கள் இறைவன் கொடுப்பதென்றால் ஆணும் பெண்ணும் எதற்கு என்று கிண்டல் செய்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன். முதலில் இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை அலசிவிட்டு பின்பு உடம்பைப் பற்றி பேசலாம்.

குழந்தைப் பிறப்பிற்கு ஆணும் பெண்ணும் கருவிகள்தான் என்று பார்த்தோம். பெண்களுக்கு மாதவிடாய் முடிவடைந்து பத்துப் பதினைந்து தினங்களுக்குப் பின் கருமுட்டை வளர்ச்சி அடையும். அந்தச் சமயத்தில், குழந்தை வேண்டும் பெற்றோரை மருத்துவர்கள் இரண்டு அல்லது மூன்று தினங்களுக்கு ஒருமுறை கலவியில் ஈடுபடச் சொல்கின்றனர். ஏனெனில், இயற்கையில் ஆணின் விந்தணுவும் பெண்ணின் கருமுட்டையும் இணைந்து (fusion) கரு உருவாவது உண்மை என்றாலும், அது நடந்தேற மருத்துவ ரீதியாக பல கஷ்டங்கள் உள்ளன. அவை இங்கு முக்கியமல்ல. ஆணின் விந்தணுவையும் பெண்ணின் கருமுட்டையையும் இணைய வைப்பதே (fusion) மனிதன் கையில் இல்லை என்பதுதான் இங்கு நான் சொல்லவருவது. டெஸ்ட் டியூப் பேபி என்று சொல்லக் கூடிய தொழில் நுட்பத்திலும் இதுவே உண்மை. கருத்தரித்த பின்பு குழந்தை வளர்ச்சியை நம்மால் சோதனை செய்து அதன் வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளமுடியுமே தவிர, அது இப்படித்தான் வளர வேண்டும் என்று நம்மால் அதன் வளர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. கருப்பையிலிருந்து குழந்தை வெளியே வருவதிலும் மருத்துவ ரீதியாகப் பல சிக்கல்கள் இருக்கவே செய்கின்றன.

இதையெல்லாம் மனதில் கொண்டு யோசித்தால் சில விஷயங்கள் நமக்குப் புரியும். குழந்தை உருவாக ஆணும் பெண்ணும் இணைவது மட்டும்தான் மனிதச் செயல். மனிதன் தன் குழந்தையின் உருவத்தை சிற்பி போலச் செதுக்குவதில்லை. அதன் அழகை ஓவியன் போல வண்ணம் குழைத்துத் தீட்டுவதில்லை. தன் குழந்தைக்குக் கை, கால், வாய், மூக்கு, கண் என்று ஒவ்வொரு புற உறுப்பும் இவ்வாறுதான் வேலை செய்யவேண்டும் என்று மனிதனால் தன் குழந்தையை டிசைன் செய்ய முடியாது. குழந்தை பிறந்தபின்தான் அதனால் பார்க்க முடிகிறதா, கேட்க முடிகிறதா என்று மருத்துவர்கள் முதலில் சோதனை செய்து உறுதிப் படுத்திக் கொள்கின்றனர். இப்படி நம்மால் செய்ய முடியாத ஒன்றை நாம்தான் செய்கிறோம் என்று வெட்டி இறுமாப்புடன் சொல்வதுதான் "குழந்தை பிறப்பு இறைவன் கொடுப்பதென்றால் ஆணும் பெண்ணும் எதற்கு?" என்ற கேள்வி. இதை இன்னும் புரியும்படி சொல்லவேண்டுமென்றால், சிற்பி வடிக்கும் சிலையே தன்னால் தான் உருவானது என்ற உளியின் இறுமாப்பு போன்றதுதான் இந்தக் கேள்வி! இறைவன் கொடுக்கவில்லை என்பதை இந்தக் கேள்வி மூலம் அவர்கள் நிரூபிக்கவில்லை. அதே சமயம், குழந்தைப் பிறப்பு என்பது இறைவன்தான் கொடுத்தது என்பதும் நிரூபிக்கப்படாததே. குழந்தைப் பிறப்பு என்னும் புனிதம் மனிதன் கையில் இல்லை என்பதே நிதர்சனம்!

இனி உடம்பு என்ற சதைப் பிண்டத்தாலான அதிசய இயந்திரத்தைப் பற்றிப் பார்ப்போம். வேதியல் தனிம அட்டவணையில் மனிதனால் இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஏறத்தாழ நூற்றியிருபது தனிமங்கள் பட்டியல் இடப்பட்டிருக்கும். அதில் ஒரு சிலவற்றைத் தவிர மீதி அனைத்தும் இயற்கையிலேயே கிடைப்பவை. இவ்வாறு, இயற்கையில் கிடைக்கும் தனிமங்களால் ஆனதுதான் நம் உடம்பு. இது எலும்பு, சதை, நரம்பு, ரத்தம் போன்ற சமாச்சாரங்களை உள்ளடக்கித் தோல் போர்த்திய அதிசயம் என்பது நமக்குத் தெரியும். எனவே, நான் அதைப் பற்றி விரிவாகப் பேசப் போவதில்லை. என் பார்வை நம் உடம்பின் டிசைன் மற்றும் கட்டமைப்பின் அதிசயம் பற்றித்தான்.

நம் உடம்பின் இயக்கத்திற்குத் தலைமை மூளை என்னும் அதிசயச் சதைத் தொகுப்பு. மூளையையும் உடம்பின் இதர பிற உறுப்புகளையும் இணைப்பது நரம்புகள். இந்த நரம்புகள் அனைத்தும் ஒருசேர நமது தண்டுவடத்தின் ஊடே ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு மூளையுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. எனவே, மூளையினால் நம் உடம்பின் அனைத்து உறுப்புகளிலிருந்து வரும் உணர்வுகளை (input) உள்வாங்கிக் கொள்ளவும் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற ஆணையையும் கொடுக்க முடிகிறது. மூளை என்ற சதைப் பிண்டம் இப்படிச் செயல்படுவதே ஒரு பேரதிசயம்!

உடம்பின் நுண்ணிய பகுதி செல் என்றும் அதன் நுண்ணிய பகுதி அணு என்றும் பார்த்தோம். அணுவில் எலக்ட்ரான் எனப்படும் சமாச்சாரம் இருப்பதால், நமது அனைத்து உறுப்புகளிலிருந்து மூளைக்கும் மூளையிலிருந்து அனைத்து உறுப்புகளுக்கும் தகவல் தொடர்பை எலக்ரான்கள் மின்சார வடிவில் எடுத்துச் செல்கின்றன. இங்கே கொஞ்சம் கொசுறான ஒரு செய்தியைச் சொல்லவேண்டும். பூமியில் உள்ள பொருட்களில் மின்கடத்தி, மின்கடத்தாப் பொருள்கள் என இருவகை உண்டு. அணுவின் கருவைச் (nucleus) சுற்றி எலக்ட்ரான்கள் ஒன்றுக்குமேற்பட்ட பாதைகளில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும். இதில் நியூக்ளியசுக்கு அருகிலிருக்கும் எலக்ட்ரான்கள் மீது நியூக்ளியசின் ஈர்ப்பு விசை அதிகமாக இருக்கும். அதேபோல், நியூக்கிளியசிலிருந்து தூரத்திலிருக்கும் (outer-most) எலெக்ட்ரான்கள் மீது இவ்விசை குறைவாக இருக்கும். இந்த எலக்ட்ரான்கள் தான் ஒரு அணுவிலிருந்து மற்ற அணுவுக்குத் தாவி மின்னியக்கத்தை ஏற்படுத்துபவை. இந்த மின்னியக்கமே மின்சாரம் எனப்படுகிறது. சில பொருட்களில் நியூக்ளியசை விட்டுத் தூரத்தள்ளியிருக்கும் எலக்ட்ரான்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகமிருக்கும்; சிலவற்றில் இவை மிகக்குறைவாக இருக்கும். அதிகமிருந்தால், எலக்ட்ரான்கள் ஒரு அணுவிலிருந்து மற்றொன்றுக்குத் தாவுவது எளிது. இத்தகைய பொருட்கள் மின்கடத்திகள். இந்த எண்ணிக்கை குறைவாய் இருந்தால், அவை மின்கடத்தாப் பொருட்கள். நம் உடம்பு மின்கடத்தி. எனவேதான் நமக்கு ஷாக் அடிக்கிறது. குறைந்த வோல்டஜை நம் உடம்பு தாங்கிக் கொள்ளும்; ஆனால், 220 வோல்ட்ஸ் நமக்கு மிக அதிகம்! அதுமட்டுமில்லாமல், ஆம்பியர் என்ற அளவீட்டில் சொல்லப்படும் மின்சாரத்தின் அளவும் மிக முக்கியம். நம் உடம்பில் கடத்தப்படும் மின்சாரத்தின் அளவு அதிகமானால், நம் உடம்பு எரிந்து சாம்பலாகிவிடும். நம் வீட்டில் மின்சார வசதிக்காக பயன்படுத்தப்படும் தாமிரக் கம்பிகளில் கூட மின்சாரத்தின் அளவைப் பொறுத்து வெவ்வேறு விதமான கம்பிகளை பன்படுத்துகிறார்கள்.

கம்ப்யூட்டரில் கூட தகவல் தொடர்பு மின்சாரத்தின் மூலம் தான் நடக்கிறது என்பது நமக்குத் தெரியும். கம்ப்யூட்டரில் இதற்கு பைனரி (binary) எனப்படும் கணிதமுறைப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதை டிஜிட்டல் கம்ப்யூட்டிங் என்றும் கூறுவார். சயன்ஸ் டெய்லி (sciencedaily.com) எனப்படும் இணையதள செய்தித்தாளில் மூளை அனலாக் (analog), டிஜிட்டல் (digital) என இரண்டு வகை செய்தித் தொடர்பு முறைகளையும் பயன்படுத்துகிறது என்று படித்திருக்கிறேன் (http://www.sciencedaily.com/releases/2006/04/060412223937.htm). ஆனால், நம் மூளையிலிருந்து உறுப்புகளுக்குச் செல்லும் தகவல் தொடர்பின் சூட்சமத்தை மனிதன் இன்னும் அறிந்தபாடில்லை.

மேலும், மின்சாரம் என்பதும் அதை வயர்களின் மூலம் கடத்த முடியும் என்பதும் மனிதனால் சில நூறு வருடங்களுக்கு முன்புதான் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. ஆனால், பல்லாயிரக் கணக்கான வருடங்களாக இந்தப் பூமியில் தோன்றி மடியும் மனிதனின் உடம்பிலும் செய்தித் தொடர்பு மின்சாரத்தால் தான் நடக்கிறது என்பதே மிக அதிசயம்! அதுமட்டுமில்லாமல், நரம்புகள் சீராக தண்டுவடத்தில் நுழைக்கப்பட்டு மிகவும் பாதுகாப்பாக மூளையுடன் இணைந்திருப்பதைப் பார்க்கும் பொழுது மனித உடம்பின் நுட்பம், இன்றைய நெட்வொர்க் தொழில் நுட்பத்தை ஒன்றுமில்லாததாக ஆக்கிவிடுகிறது.

நுட்பம் மட்டுமில்லாமல், மனித உடம்பின் டிசைனில் efficiency (இதன் தமிழாக்கம் திறன்கெழு என்று ta.wikipedia.org-ல் எழுதப்பட்டிருக்கிறது) என்பதற்கும் பஞ்சமே இல்லை. சுவாசிக்கும் மூக்கை மோப்பத்திற்கும், ருசிமொட்டுகள் நிறைந்த நாக்கை பேச்சின் அதிர்வுகளுக்கும், கழிவு வெளியேறும் உறுப்புகளை மற்ற உறுப்புகளைவிட கேவலமானது என்று ஆக்காமல் மனிதனுக்குப் புனிதமான பிறப்பு என்னும் செயலின் மூலத்திற்கும் நம் உடம்பில் அமைக்கப்பட்டிருப்பது ஆச்சர்யத்திலும் ஆச்சர்யம். மேலும், தொடுதிரை (touch screen) என்னும் ஒரு கருவியை கடந்த நாற்பது அல்லது ஐம்பது வருடத்திற்குள்தான் மனிதன் கண்டுபிடித்திருக்கிறான். இதன் பயன்பாட்டை இந்நாளில் iPhone போன்ற கருவிகளில் காணமுடியும். ஆனால், காலகாலமாக மனிதனின் உடம்பை போர்த்தியிருப்பதற்காக மட்டுமில்லாமல் அதை எங்கு தொட்டாலும் அந்த உணரும் நம் தோல் என்ற நுட்பம் மனிதக் கண்டுபிடிப்பான தொடுதிரையையும் மிஞ்சியது. தொடுதிரைக்குத் தொடு உணர்ச்சி மட்டும்தான் உண்டு; ஆனால், நம் தோலுக்கு தட்பவெப்பத்தை அறியும் குணமும் உண்டு. இந்தவகையில், நம் தோலின் நுட்பம் தொடுதிரையைக் காட்டிலும் மிக அதிகமானது.

மனிதன் தயாரிக்கும் இயந்திரங்கள் தன் தேவையைத் தானே பூர்த்தி செய்துகொள்வதில்லை. சில இயந்திரங்களில் மனிதன் சுயமாகத் தன்னைச் சரிசெய்துகொள்ளும் நுட்பத்தை படைத்திருக்கிறான். ஆனால், அதுவும், ஓரளவுக்குத்தான். ஆனால், ஜனனத்தில் இருந்து மரணம் வரை மனிதன் என்னும் சதையாலான இயந்திரம் தன் தேவையைத் தானே பூர்த்தி செய்துகொள்கிறது. இது கரு தோன்றிய தினத்திலிருந்தே தொடங்கிவிடுகிறது.

கருப்பையினுள் இருக்கும்போது கருவுக்குத் தேவையான உணவும் கதகதப்பான சீதோஷ்ணமும் தாயிடமிருந்தே கிடைத்து விடுகிறது. குழந்தை ஜனித்தவுடன் அதன் பசியாறத் தாயின் தனத்தில் சுரக்கும் கொலோஸ்ட்ரம் (Colostrum) என்ற திரவம் குழந்தையின் செரிமானத்திற்கு தகுந்ததாகவும் குழந்தையின் உடலுக்குத் தேவையான அனைத்து சத்துக்களையும் கொண்டதாகவும் உள்ள அமிர்தம். அதன்பின் சுரக்கும் தாய்ப்பால் குழந்தைக்குத் தேவையான அனைத்து சத்துக்களையும் கொண்ட விலைமதிப்பில்லாத ஒன்று. இப்படித் தன் குழந்தைக்குத் தேவையான ஒவ்வொன்றையும் தானே தயாரித்துக் கொள்கிறது தாயின் உடம்பு! கருப்பையில் இருக்கும் வரை எல்லாம் கேட்காமலேயே கிடைத்து விடும். ஜனித்தபின் கேட்டுப் பெற வேண்டும். இப்படித் தன்னைத் தானே வளர்த்திக் கொள்ளும் விலை மதிப்பே இல்லாத சதை-எலும்பாலான இயந்திரம்தான் மனித உடம்பு.

Monday, June 7, 2010

Effects of Postpartum Depression!

Last month, I wrote the following to my friends. I think it is worth blogging ...

Recently, there are two cases of attempted murder-and-suicide in USA. Both are tamilians. The reason was found to be depression. Here are the links:

Fremont Mother, Infant Daughter Die In Murder-Suicide Arson Fire: http://www.ktvu.com/news/23528646/detail.html (May 13th, 2010)
Indian woman hurls toddler, self into river in U.S.: http://beta.thehindu.com/news/international/article431557.ece (May 16th, 2010)

I can not even imagine a mother killing her own baby and attempting for suicide. It is a very serious issue that we, Indians, have to understand. In this country, the postpartum depression is considered a very serious issue and they provide counselling too. I am not aware that anyone in our circle went for postpartum counselling. Neither we did! However, these two incidents really showed that Indians are no exceptions to postpartum depression! In my opinion, it is a time to consider such counselling even though we think the postpartum depression would not affect us.

Here is what I think why such depression could occur to Indians too. Logic and emotions are two important things for human beings. It is considered that men have higher logical sense than emotion. Similarly, women have more emotions than logic. That is why men criticize women's emotions about money, jewels, neighbors, friends, and relatives as if they (men) do not have any emotions! It is a myth! Everybody has emotions and certain level of logic, and the elasticity of tolerating them differs in every person. The truth is that both logic and emotions have equal weight in our life and none is better the other!

Having said that women have more emotion than logic, it is no surprise that they are affected by their emotions. They tend to show their emotions to others very easily than men. On the other hand, men resist their emotions to certain level (little more than women) and they too show their emotions to others inevitably. The resistance of emotions comes by the subconscious logical analysis of our mind by our past experience. Since, men are able to resist emotions to certain extend, they think that women are a the source of problems by their excessive emotions. Hence, they start ignoring women even when it is needed. The above two cases are clearly the evidence for such claim. In these both cases, women did not get proper support from their respective husbands.

When we go deep into such issue, we will realize that such depressions are not just due to the lack of support from respective husbands, but also due to following reasons,
  • Lack of support from parents: Since we live several thousand miles away from India, it becomes hard for our parents to support us enough. The reasons could be,
    • Visa problems
    • Duration of stay per trip
    • Expense for the trip to USA from India
    • Psychological fear that USA based families make their respective parents as unpaid servants!
  • Peer pressure: I think no men and women are exception to peer pressure. From the day one of planning for baby to how the child is brought up.
  • Comparison: Comparison is inevitable between children of same age. Even though we know every child is unique as flowers of blossom, we still tend to compare. Every child is as unique and beautiful as every flower is!
  • Lack of support from friends: As friends, we do have a social responsibility of supporting our friends and provide them counselling when they go through their hard times. I think this need is over shadowed by our emotions in our day-to-day life. The end result is emotions win, people hurt others knowingly or unknowingly, and people are messed up!
  • Finally, lack of enthusiasm to regulate our mind: Depression is a feeling that is no less than happiness, distress, anger, and jealousness etc. However, the outcome of it is worst than other feelings. We are stuck with our feeling because our mind wanders about many unwanted things in our life. Meditation is suggested for calming down our mind. But, our day-to-day needs and responsibilities look more important that 20 minutes of meditation every day.