Sunday, November 22, 2009

பட்டினத்தார் - பகுதி 2

மனித உடம்பு பல ஆச்சர்யமான விஷயங்களை உள்ளடக்கிய compact intelligent biological design. நம் பல உறுப்புகள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட விஷயங்களுக்குப் பயன்படுவது, மேலும் ஆச்சர்யகரமானது.

நமது கண் ஒரு சிறப்பான கேமரா. பார்ப்பதற்கு மட்டுமில்லாமல், நமது உணர்ச்சிகளைத் துல்லியமாக பிறருக்குக் காட்டுவதும் நம் கண்தான். பெண்களின் கடைக்கண் பார்வையில் மயங்காத வாலிபர்கள் எத்தனை பேர்? கவிஞர் வாலி கூட, "மானினமும் மீனினமும் மயங்குகின்ற விழியோ? ..." என்று பாட்டெழுதியிருக்கிறார்.

சுவாசிக்க மட்டும்தானா மூக்கு? மூக்கில்லாவிட்டால் வாசனை தெரியுமா நமக்கு? சாப்பிடுவதற்கு மட்டுமில்லாமல் பேசுவதற்கும் வாய்தான் தேவைப்படுகிறது.

மல ஜலம் கழிக்க என்று நாம் முகம் சுழிக்கும் உறுப்புதான், நம் இனம் தளர வகை செய்யும் விருட்சம். இதனால்தான், ஹிந்துக்களிடையே லிங்க வழிபாடு வந்தது என்று வாதிடுபவர்களும் உண்டு.

நம் புற உடம்பு இப்படியிருக்க, நமது சிறிய அகத்துக்குள் பெரிய தானியங்கி எந்திரமே நிற்காமல் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறது. நம் புற உறுப்புகளுக்கும் அகத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்? நமது அகம் வேலை செய்ய உணவு புற உறுப்புகளால்தான் கிடைக்கிறது.

பசி நேரத்தில் பிரியாணி வாசனை நம் பசியை மேலும் தூண்டுகிறது. உண்ணும் உணவு கெட்டுவிட்டதா என்பதை, நாக்கை விட மூக்கே முதலில் உணரவைக்கிறது. நாக்கில் இருக்கும் சுவை மொட்டுக்கள் மூளைக்கு உணவின் சுவையை உடனே சொல்லிவிடுகின்றன. ஆனால், வயிறு நிரம்பி விட்டதை மூளை உணர இருபது நிமிடங்களாவது தேவைப்படுகிறது.

இதனால்தான் வள்ளலார் நம் உடலைக் கோவில் என்று கூறினார். ஆனால், நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் இந்த அற்புதங்களை நாம் மதிப்பதில்லை. காரணம், நம் உடம்பு எங்கும் பரவியிருக்கும் புலனுணர்வுகளுக்கு அடிமையாகி எதையும் அளவுக்கதிகமாக அனுபவிக்க நாம் துடிப்பதுதான்.

தொண்டைக்குள் இறங்கும் வரையில் தான் சுவை என்பது தெரிந்தும், ஒரு கைப்பிடி அளவே இருக்கும் நம் இரைப்பைக்குள் ஒரு கூடைச் சோற்றைத் திணிப்பது நம்மையறியாமல் நாம் தினமும் செய்வது. ஒரே பாட்டைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்பது. அதுவும் மிக அதிக சத்தத்தில் headphone மாட்டிக்கொண்டு! புகைப் பிடித்து நுரையீரலை நாசம் செய்வதும், ஆல்கஹாலையும் கஞ்சா அபின் போன்ற போதைப் பொருள்களையும் உடம்புக்குள் செலுத்தி நம் உடம்பை நாமே நாசம் செய்வதும் இந்த அதிகப்படியான நாட்டத்தால் தான்!

செக்ஸ் என்ற சுகம் கூட நம் இனம் தளரவே! ஆனால், அதன் மீது அதிக நாட்டம் கூடுவதால் தான் சிவப்பு விளக்குப் பகுதிகளில் இன்னும் புரோக்கர்கள் வளமாக வாழ்கின்றனர். யோசித்துப் பார்த்தால் பசிக்கு புற உறுப்புகள் எப்படித் தேவையோ அதில் கொஞ்சமும் குறைவில்லாமல் செக்ஸ் சுகத்துக்கும் தேவைப்படுகின்றன. தொலை பேசியில் செக்ஸ், நீலப் படங்கள், மஞ்சள் பத்திரிகை, ஓரல் செக்ஸ் என்று பெரிய வர்த்தகமே உலகளவில் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

தன் உடல் பலத்தில் ஆண் கொண்ட அளவற்ற பற்றுதான் ஆணாதிக்கத்திற்குக் காரணம். சென்ற நூற்றாண்டு வரையிலும் கூட ஆணாதிக்கமே அதிகமிருந்திருக்கிறது. காந்தியடிகள்கூட கஸ்தூரிபாய் அம்மையாரிடம் சில நேரங்களில் கணவனான தான் உயர்ந்தவன் என்ற எண்ணத்தில் தன் சொல்படி கேட்க வேண்டுமெனக் கட்டாயப்படுத்தியிருக்கிறார். இந்த ஆணாதிக்கத்தால், பழங்காலத்தில் பெண்கள் போகப் பொருளாகவேப் பார்க்கப்பட்டனர். தேவதாசி முறையும் இப்படி வந்ததுதான். "பரிசம் போட மாமன் வந்தான் ..." என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? மாமன் மகளை, தன் முறைப் பெண்ணை பொருள் கொடுத்து வாங்குவதே "பரிசம் போடுதல்". இது காலப்போக்கில் தலைகீழாய் மாறி "வரதட்சிணை" என்று மாறிவிட்டது!

பெண்களுக்கே இந்தக் கதியென்றால், திருநங்கைகள் (அலி என்றும் ஒம்போது என்றும் தடை செய்யப்படவேண்டிய வார்த்தைகளால் அழைக்கப்படும் மூன்றாவது பாலினம்) பற்றிச் சொல்ல வேண்டியதேயில்லை. மனிதன் தன் உடல் மீது கொண்ட அதீதப் பற்றுதான், இவ்வினத்தைக் கேவலமாகப் பார்பதற்குக் காரணம். வேற்றுக் கிரகத்தவர்கள் பூமிக்கு வருவாதாகக் கற்பனை செய்துகொண்டால், அவர்களுக்கு ஆண், பெண், திருநங்கைகள், physically challenged (இதன் தமிழாக்கம் என்னவெனத் தெரியவில்லை. இவர்களை இன்னும் முடவன், குருடன், செவிடன் என்ற தடை செய்யப் படவேண்டிய வார்த்தைகளால் தான் அழைக்கிறோம்.) என அனைவரும் பகுத்தறிவு பெற்ற உயிரினமாகத்தான் (intelligent creatures) தோன்றுவோம். இலங்கையில் போரில் இறந்த அப்பாவி மக்களின் சதைப் பிண்டங்களில் உயர்ந்தவன் என்றும் தாழ்ந்தவன் என்றும் பிரித்தெடுக்க முடியுமா?

இருப்பினும் நமக்கு தோல் நிறத்திலும், தோல் சுருக்கத்திலும், தலை முடி வளர்ச்சியிலும், பல் விழக்கூடாது என்பதிலும் அதீதப் பற்று இருக்கத்தானே செய்கிறது! உடல் நலத்துக்காக உடலின் எடையைக் குறைப்பதை விட நம் தோற்றம் அழகாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் தான் அதிக நாட்டம் நமக்கு!

இப்படிப்பட்ட அளவுக்கதிகமான நாட்டமெல்லாம் மனிதனுக்கு மட்டுமே உள்ள "மனம்" என்ற அதிசயமான ஒன்றால்தான் சாத்தியமாகிறது! மனம் பற்றி அடுத்த பதிவில் ...

தொடரும் ...

Wednesday, November 18, 2009

பட்டினத்தார் - பகுதி 1

கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்பு, பட்டினத்தாரைப் பற்றி ஏதோ ஒரு blog-ல் " ... மணமக்களுக்கு வாழ்த்துச் சொல்ல இந்த ஆளையாக் கூப்பிட வேண்டும்?" என்பது போல எழுதி இருந்தார்கள் (எந்த ப்ளாக் என்று Google-ல் மீண்டும் தேடியும் கிடைக்கவில்லை). அதற்குக் காரணம் ஒரு கல்யாண வீட்டில், மணமக்களுக்கு வாழ்த்துச் சொல்ல, அவர் பாடிய கீழ்க்கண்ட பாடல்,

நாப்பிளக்கப் பொய்பேசி நவநிதியம் தேடி,
நலமொன்றும் இல்லாத நாரியரைக் கூடிப்
பூப்பிளக்க வருகின்ற புற்றீசல் போலப்,
பொலபொலனக்
கலகலெனப் புதல்வர்களைப் பெறுவீர்!
காப்பதற்கும் வழியறியீர், கைவிடவும் மாட்டீர்,
கவர்பிளந்த
மரத்துளையில் கால் நுழைத்துக் கொண்டு
ஆப்பதனை அசைத்திட்ட குரங்கதனைப் போல,
அகப்பட்டீர்
கடந்துழல, அகப்பட்டீர் நீரே!


ஹாஸ்யத்துடன் கலந்த ஆசிர்வாதமான இதன் சாராம்சம் இதுதான்:
முதல் பாதி ஆசிர்வாதம்: நாக்கே பிளந்து கிழிந்து விடும் அளவுக்கு (நாப்பிளக்கப்) பொய்களைப் பேசி, ஒன்பது வகையான செல்வங்களைத் (நவநிதியம்) தேடி (ஒன்பது வகையான செல்வங்கள் என்னென்ன என்பது தெரியவில்லை!), நலம் என்று எதுவும் இல்லாத (நலமொன்றும் இல்லாத: நல்ல விஷயங்கள் எதுவும் இல்லாத என்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம், அல்லது பிறந்தது முதல் சுதந்திரம் இல்லாமை, பெண்மைக்கே உரியக் கொடுமையான மாதாந்திரக் கஷ்டம், பிரசவ வேதனை, கணவனுக்கு அடிமை, ஆண்களின் போகப் பொருள் என்று அந்தக் காலக் கட்டத்தில் நலமொன்றும் இல்லாது கஷ்டத்தையே அனுபவிக்கும் பிறவி என்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்) பெண்களைக் (நாரியரை) கூடிப் பூமியையே பிளந்து விடுகின்ற அளவுக்கு (பூப்பிளக்க) ஈசல்கள் புற்றிலிருந்து வருவது போலப் பிள்ளைகளைப் பெறுவீர்களாக! (அந்தக் காலத்தில் "இரண்டுக்கு மேல் வேண்டவே வேண்டாம்!" என்று யாரும் இருந்ததில்லை)

மறு பாதி ஹாஸ்யம்: இவ்வாறு பொலப்பொல எனப் பிள்ளைகளைப் பெற்றுவிட்டு, அவர்களை எப்படிக் காப்பாற்றுவது என்று தெரியாமலும், அவர்களைக் கைவிட மாட்டாமலும் சம்சார வாழ்க்கையில் மாட்டிக்கொண்டீர்கள் என்று கூறிவிட்டு, இப்படி மாட்டிக்கொண்டதை ஆப்பசைத்த குரங்குக்கு ஒப்பிடுகிறார். அதென்ன ஆப்பசைத்த குரங்கு? மரத்தை நெடுக்காக அறுக்கும் பொழுது, அறுக்கும் கருவி (ரம்பம் அல்லது அதைபோன்ற ஏதாவது ஒன்று) மாட்டாமல் அறுக்க பிளவுக்கிடையில் ஆப்பு அடிப்பார்கள். ஆப்பு இல்லாவிடில் மரம் ஒட்டிக் கொண்டு, அறுப்பது கடினமாகி விடும். சில சமயம் மரம் பெரிதாக இருந்தால் அப்படியே விட்டுவிட்டு, அடுத்த நாள் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று போய் விடுவார்கள். அப்படிப்பட்ட மரத்திலிருக்கும் ஆப்பை, குரங்கு தன் அடக்க முடியாத ஆர்வத்தால் தன் காலால் அசைத்துப் பார்க்கும் பொழுது ஆப்பு விடுபட்டு விட்டால் குரங்கின் கால் பிளவில் மாட்டிக்கொள்ளும். அச்சமயத்தில், தன் காலை எடுக்கவும் முடியாமல், எப்படி விடுபடுவது என்று தெரியாமல் குரங்கு படும் வேதனையைத்தான் "ஆப்பசைத்த குரங்கு" என்று மேற்கோள் காட்டி ஒப்பிடுகிறார்.

இதில் என்ன குறை? வார்த்தைகளை மீண்டும் கவனியுங்கள்: "நலமொன்றும் இல்லாத நாரியரைக் கூடி ...", "புற்றீசல் போல ... பிள்ளைகள் ...". சாதாரண மனிதர்களாகிய நமக்கு இது ஆசீர்வாதம் போலத் தோன்றாமல் சாபம் போலத் தோன்றுவதில் ஆச்சர்யம் ஏதுமில்லை! ஏனினில், நாம் நமக்கு ஏற்படும் அனுபவங்களைச் சுவைத்தே பழகியவர்கள். அதனால்தான், அந்த அனுபவம் நமக்குக் கொடுக்கும் பாடத்தை விட்டுவிட்டு, விட்டில் பூச்சி போலத் திரும்பத் திரும்ப அந்த சுவைக்கு அடிமைப் பட்டு, அதை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவிப்பதிலேயே குறியாக இருக்கின்றோம். அல்லது திரும்பத் திரும்பக் கஷ்டத்திலேயே உழலுகிறோம் என்றும் சொல்லலாம்.

இதனால்தான் பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கீதையில் இவ்வாறு கூறுகிறார்:

யாமிமாம் புஷ்பிதாம் வாச்சம் பரவதந்த்யவிபக்ஷிதம்
வேதவாதரத்தாம் பார்த்த நான்யதஸ்த்தீத்தி வாதினம்
காமாத்மானம் சுவர்கப்பரா ஜன்ம கர்மphaலப்ரதாம்
விசேஷபஹுலாம் போகைஸ்வர்யகாதிம் ப்ரதி

இதன் ஆங்கில ஆக்கம் ஸ்ரீ பிரபுபாதா அவர்களின் வரிகளில்,

Men of small knowledge are very much attached to the flowery words of the Vedas, which recommend various fruitive activities for elevation to heavenly planets, resultant good birth, power, and so forth. Being desirous of sense gratification and opulent life, they say that there is nothing more than this.

(சிற்றறிவு கொண்ட மனிதர்கள் முக்தி அடையவும், மறுபிறப்பில் நற்(ல்)பிறப்பு அடையவும், மேன்மேலும் பல சக்திகளை அடையவும் வேதங்கள் சொல்லும் அலங்கார வார்த்தைகளில் பற்று வைத்து, அது ஏன் சொல்லப்பட்டது என்ற மூல காரணத்தைப் புரிந்து கொள்வதில்லை.)

எனவே, பட்டினத்தாரின் பாடல்களைப் பற்றி தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமெனில், நாம் மனித உடம்பையும், புலன்களையும், மனிதர்கள் தங்களுக்கென உருவாக்கிய நெறிகளையும் சாதாரண மனிதனின் பார்வையில் பார்த்து விட்டுப் பின்பு பட்டினத்தாரின் பார்வையில் பார்த்தால் அவர் பாடல்களின் ஆழத்தை உணர முடியும்.

தொடரும் ...


Monday, November 16, 2009

PIT - நவம்பர் 2009 போட்டிக்காக ...


போட்டியின் தலைப்பு "வாண்டுகள்". ஒரு வாண்டு கூட போதும் என்று விதிமுறைத் தளர்த்தப் பட்டதால், இந்த முறை நம் வாண்டு, ஹரிணி!