Monday, June 21, 2010

ராவணன் - என் பார்வையில் ....

வழக்கமான பாணியில் இல்லாமல், மணிரத்னத்தின் மாறுபட்ட ஒரு படம். ஒவ்வொரு காட்சி அமைப்பிலும் மணிரத்னம் காட்டிய அக்கறை, வலுவான திரைக்கதை அமைப்பில் இல்லை. விக்ரமின் பிரமாதமான நடிப்புக்குத் தகுந்தாற்போல் வீரைய்யன் கதாப்பாத்திரத்தின் முக்கியத்துவம் பார்வையாளரின் மனதில் பதிய இயக்குனரின் பங்களிப்பு இல்லை. வீரைய்யன் பயங்கரமானவன், காவல் துறையால் தேடப்படுபவன், ஒரு காவல் அதிகாரியின் மனைவியைக் கடத்தியவன் என்பதைச் சொன்ன இயக்குனர், அந்தப்பாத்திரம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதைச் சொல்ல மறந்துவிட்டார்! பிரித்திவிராஜின் தேவா கதாப்பாத்திரமும் தெளிவில்லாத ஒன்றே! வீரைய்யன்தான் தன் இலக்கு என்று சொல்லிவிட்டு, சமாதானம் பேச வந்த வீரய்யனின் தம்பியைத் தேவையில்லாமல் தேவா ஏன் சுட்டுக் கொள்ளவேண்டும்? அப்படித் தன் தம்பியை இரக்கமில்லாமல் சுட்டுக் கொன்ற தேவாவைக் கொல்ல வீரைய்யன் என்ற அந்தக் கொடூரனுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தும் ராகினிக்காகக் (ஐஸ்வர்யா ராய்) அவன் தேவாவைக் கொல்லாமல் விடுவது நெருடல். வீரய்யனின் தங்கையின் சாவுதான் படத்தின் முக்கியத்துவம் என்று இயக்குனர் நினைத்துவிட்டார் போலிருக்கிறது! மேலும் பிரியாமணியின் காதல் நெருக்கத்தில் உள்ள எதார்த்தம் பிரித்திவிராஜ்-ஐஸ் நெருக்கத்தில் இல்லை.

இந்தக் குறைகளைத் தவிர்த்து விட்டுப் பார்த்தால் படம் திரை அரங்கில் பார்க்கவேண்டிய படம்! இவ்வளவு அருமையாக இயற்கைச் சூழலைக் காட்டமுடியுமா என்று வியக்குமளவுக்கு உலகத்தரம் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் இருக்கிறது. "உயிரே போகுதே ..." பாடல் பார்வையாளரின் மனத்தைக் கட்டாயம் தன் வசப்படுத்தும். விக்ரமின் முழுமையான உழைப்பு படத்தைத் தூக்கி நிறுத்துகிறது! பிரியாமணி கொஞ்ச நேரமே வந்தாலும் மனதில் நிற்கிறார். பிரித்திவிராஜும் விக்ரமிற்கு சளைக்காமல் ஈடுகொடுத்து நடித்திருக்கிறார். ஐஸ்வர்யாராய்க்கு வயதானது பல காட்சிகளில் பளிச்செனத் தெரிவதால் விக்ரமும் பிரித்திவிராஜும் மிக இளமையாகத் தெரிகிறார்கள்!

ரோஜா, பம்பாய், குரு - படங்களில் உள்ள அழுத்தமும் சமுதாய நோக்கும், செய்தியும் ராவணனில் இல்லை! செவிக்கும், விழிக்கும் விருந்து - அவ்வளவுதான்!

No comments: