Thursday, March 4, 2010

ஊன், உயிர், உலகம் - பகுதி 2

பிரபஞ்சம் பற்றி மேலும் ...

"ஒன்றின் தன்மை மற்றொன்றுக்கு ஏன் இருப்பதில்லை?" என்ற என் பாமரத்தனமான கேள்விக்கான பதிலை அறிவியல் இன்னும் குழப்பியது. ஒவ்வொரு பொருளும் அடிப்படையில் ஒரு மிகச் சிறிய பொதுவான பொருளால் (matter) ஆனது என்று அரிஸ்டாட்டில் சொன்னார். அவர் காலத்திலிருந்து முன்னேறிய அறிவியல், இன்று அந்த மேட்டர் என்பதை அணு என்று கண்டுபிடித்திருக்கிறது. அணுக்களின் தொகுப்பு மூலக்கூறு (molecules). மூலக்கூறுகளின் தொகுப்பு செல். செல்களின் தொகுப்பு திசு. திசுக்களின் தொகுப்பு சதை. சதையால் ஆனது உடம்பு. இது நம்மை சுற்றியுள்ள அனைத்துக்கும் பொருந்தும்.

அணு என்பது என்ன? நியூக்கிளியஸ் என்ற கருப்பொருளும் அதைச் சுற்றும் எலக்ட்ரான் என்னும் விஷயங்களும் ஆகும். எலக்ட்ரான்கள் சுற்றும் பாதையின் எல்லையே அணுவின் அளவு. எனவே அணு என்பது எலக்ட்ரான்கள் சுற்றும் வெளி. இதை நம் சூரியக் குடும்பத்துடன் ஒப்பிடலாம். அணு என்பது நினைத்துப் பார்க்க முடியாத மிகச் சிறிய சமாச்சாரம். சூரியக் குடும்பம் நினைத்துப் பார்க்கமுடியாத பிருமாண்டம். இப்படிப் பார்த்தால் ஆன்மீகம் சொல்லும் ஆத்மா பரமாத்மாவுக்கு விளக்கம் கிடைப்பது போல் தோன்றும். ஒவ்வொரு அணு என்ற ஆத்மாவும் பிரபஞ்சம் என்ற பரமாத்மாவின் அங்கம். இதுதான் உண்மை என்று சொல்லவில்லை. ஆன்மீகப் பார்வையில் அணுவும் பிரபஞ்சமும் இப்படி இருக்கலாமோ என்ற எனது பாமரத்தனமான எண்ணம் தான்.

நீராகட்டும், நிலமாகட்டும், அனைத்தும் அணுவால் ஆனது. இப்படி உயிருள்ளவை உயிரற்றவை அனைத்திலும் எலக்ட்ரான்களின் இயக்கம் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. இப்படி அணுக்களின் சங்கமாக இருக்கும் ஒவ்வொன்றுக்கும் வெவ்வேறு விதமான தன்மை இருப்பது தான் ஆச்சர்யம். காற்றிலும் அணு, நீரிலும் அணு; ஆனால் அவற்றின் தன்மை வேறு. அதுமட்டுமில்லாமல் ஒன்று மற்றொன்றாக மாறவும் கூடியது. ஒன்று மற்றொன்றாக மாறும் என்று சொல்லும் அறிவியலுக்கு இந்த மாற்றங்கள் ஏன் என்று தெரியவில்லை. அதுமட்டுமில்லாமல், ஆக்கத்திற்கும் நினைத்தே பார்க்க முடியாத அழிவிக்கும் அணுவே காரணகர்த்தா.

ஆனால் எனக்கு ஒன்று மட்டும் புரிந்தது. இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் அனைத்தும் அணுவால் ஆனதால் ஒவ்வொன்றும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையது. விஞ்ஞானி ஜகதீஷ் சந்திர போஸ் தாவரத்துக்கும் உயிரிருப்பதாகக் கூறினார். மேலும், அவர் உயிரற்ற பொருட்களிலும் ஒரு இயக்கம், ஒரு உயிரோட்டம் இருப்பதாகக் கூறினார். இந்த இயக்கம் தான் எனர்ஜி என்று க்வாண்டம் மெக்கானிக்ஸால் அழைக்கப்படுகிறது. அதனால் கல்லும் மண்ணும் தங்கமும் வைரமும் மனிதனும் மிருகமும் பறவையும் பூச்சியும் புல்லும் பூடும் மரமும் அனைத்தும் சரிசமம் என்பது மட்டுமில்லாமல் அவை அனைத்தின் தோற்றத்துக்கும் ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு வலுவானது. இந்த அறிவியல் அறிவையும் ஆன்மீகத்தையும் பின்பு அலசலாம்.

உயிரும் உடம்பும்

பிரபஞ்சம் என்பது நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியாத விஷயம். பூமியும் பிரபஞ்சத்தில் ஒரு அங்கம் தான். உண்மையில் வானம் என்பது ஒரு எல்லையற்ற வெளி. அதில் மிதக்கும் கிரகம்தான் நாமிருக்கும் பூமி. எனவே, நாம் வேறு பிரபஞ்சம் வேறு என்று நினைக்கத் தேவையில்லை. நாமும் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு அங்கமே. பூமிக்கு மேல் ஒரு மைக்ரோ மீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் வெளி கூட வானம்தான். இந்த மனநிலையில் பார்க்கும் போது, வானம் நிஜமாகவே நம் கைக்கு எட்டிவிட்ட தூரம்தான்!

பிரபஞ்சத்தின் துகளான பூமியே நமக்கு பிருமாண்டம் எனும் பொழுது, பிரபஞ்சத்தைப் பற்றி நாம் பேசுவது அர்த்தமற்றது. இனி பூமி, இயற்கை என்று நம்மால் உணரக் கூடிய விஷயங்கள் பற்றி மட்டும் பேசுவோம்.

இந்தப் பூமியில் தோன்றும் ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்கும் உயிர் வாழத் தேவையான அனைத்தும் இந்த பூமியிலேயே கிடைக்கிறது. அதன் வாழ்க்கை முடிந்ததும் அதன் உடல் இந்த பூமிக்கோ அல்லது இந்த பூமியில் வாழும் மற்ற உயிர்களுக்கோ அல்லது நெருப்புக்கோ இரையாகிறது. அப்படியானால், வாழ்வு தொடங்கி முடியும் வரை அந்த உயிரினத்தின் உடலை இயக்கும் சக்தி எது? உயிர் என்று நாம் கூறுவது அறிவியலா, ஆன்மீகமா? நாம் இறந்த பிறகும் நம் உடம்பில் சில பகுதிகள் உயிருடன் இருக்கும். அந்தந்தப் பகுதியிலிருக்கும் செல்கள் சாகும் வரை நகம் வளரலாம், முடி கூட வளரலாம்! அப்படியானால் நம் உயிர் என்பதற்கும் நம் உடம்பின் செல்களுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை.

அப்படி என்றால், இதயத் துடிப்புதான் உயிரா? இதயம் துடிப்பது எப்படி? இதயத்தின் வேலை ரத்த சுத்திகரிப்பு. அந்த வேலையின் ஆதாரம் இதயத்தின் துடிப்பு. இதயத் துடிப்பு நின்றால், சில நிமிடங்களுக்குள் உயிர் போய் விடும். இதயம் ஏன் துடிக்கவேண்டும்? அதன் இயக்கத்தின் மூலம் என்ன? இதயம் என்பது ஒரு தானியங்கி உறுப்பு என்றால், அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மின்சாரம் போன்ற சக்தியின் உதவியில்லாமல் ஒரு இயக்கத்தை, ஒரு ஆற்றலை மனிதனால் ஏன் உருவாக்க முடியவில்லை. உயிரிருப்பதால் இதயம் துடிக்கிறதா, இல்லை இதயத் துடிப்பால் உயிர் இருக்கிறதா?

பாமரனான எனக்கு, மூளையின் செயலிழப்பே மரணம் என்று அறிவியல் கற்பித்தது. இது ஓரளவுக்கு என் கேள்விக்குப் பதில் அளிப்பதாக இருந்தது. மூளைதான் நம் உடம்பின் அனைத்துச் செயல்களையும் செயல்விக்கும் உறுப்பு. அந்த உறுப்புக்கு உடம்பின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் ஏற்படும் தொடு உணர்ச்சி, வலி போன்றவை தெரியுமே தவிர, அதற்கு ஏற்படும் வலி தெரிவதில்லை. மூளையின் இயக்கம் நின்றால் மரணம் என்று புரிந்து கொண்ட எனக்கு, அதன் இயக்கத்தின் மூலமென்ன என்று புரியவில்லை. இந்தக் கேள்வியை சரிவரப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால், கம்ப்யூட்டரின் சிபியூ எனப்படும் சென்டரல் ப்ராசஸிங் யூனிட்டின் செயல்பாட்டோடு மூளையை ஒப்பிடவேண்டும். கம்ப்யூட்டரின் சிபியூ-தான் அதில் ஓடும் அனைத்து மென்பொருள்களின் ஆணைத்தொடர்களையும் (software programs) படித்து இயங்குவது (executes). அது இயங்க மின்சாரம் என்ற சமாச்சாரம் தேவை. மின்சாரம் இல்லையேல் கம்ப்யூட்டர் வேலை செய்யாது. அதாவது மின்சாரம் சிபியூ-வின் இயக்கத்தின் மூலகாரணம். அதுபோல, மூளையின் இயக்கத்தின் மூலம் என்ன என்பதே எனது கேள்வி. அதன் மூலம் உயிரென்றால், உயிர் என்பது என்ன?

உயிர் (soul) என்பதை அறிவியல் ஒத்துக் கொள்வதில்லை. உயிர் என்பது இருப்பதை அறிவியல் ஒத்துக் கொள்ள நிரூபணம் வேண்டும். அதனால்தான் மரணத்தை "மூளையின் செயலிழப்பு" (brain death) என்று அறிவியல் கூறுகிறது. ஒரு உயிர் வாழ்கிறதா அல்லது இறந்துவிட்டதா என்றுதான் அறிவியலால் கணிக்க முடியும். ஆனால், ஆன்மீகம் உயிர் இருக்கிறதா இல்லையா என்று கணிக்க வழி சொல்வது மட்டுமில்லாமல், உயிரை பார்க்கவோ, கேட்கவோ, உணரவோ முடியாது என்பதை தெளிவாகவே கூறுகிறது. இங்கு நான் ஆன்மீகம் என்று சொல்வது பகவத் கீதையை. எனவே, உயிர் என்பதை என் ஆய்ந்தறியும் அறிவைக் கொண்டு என்னால் இன்னும் சரிவரப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. உயிர் என்பது இன்று வரை எனக்குப் புதிர் தான்!

ஆன்மீகம் எனக்கு உயிரைப் பற்றி ஓரளவு தெளிவைக் கொடுத்தது. உயிர் என்பது இருப்பதாக ஆன்மீகத்தின் அடிப்படையில் கற்பனை செய்து கொள்ள முடியும். உயிர் இருந்தால் இந்த உடம்புக்கு என்ன பெயரிடப்பட்டிருக்கிறதோ, அதுதான் இந்த உடம்பின் அடையாளம். உயிர் பிரிந்தால், அது அரசனோ ஆண்டியோ, எந்த உடம்பானாலும் பிணம் தான்! இதை பட்டினத்தார் மிக அழகாக பாடியிருக்கிறார்:

காம்பிணங்கும் பனைத்தோளார்க்கும் பொன்னுக்கும் காசினிக்கும்
தாம்பிணங்கும் பல ஆசையும் விட்டுத்தணித்துச் செத்துப்
போம்பிணம் தன்னைத் திரளாகக் கூடிப்புரண்டு இனிமேல்
சாம்பிணம் கத்துதையோ? என்செய்வேன் தில்லைச் சங்கரனே.


இதன் அர்த்தம்: "பெண்ணுக்கும், பொன்னுக்கும், மண்ணுக்கும் அலைந்து திரிந்து பல நிறைவேறா ஆசைகளுடன் செத்துப்போன பிணத்தை, திரளாகக் கூடி அழுது புரண்டு இனி எதிர்காலத்தில் சாகப்போகும் பிணங்கள் கத்துகின்றன. ஐயோ! நான் என்ன செய்வேன், தில்லையில் எழுந்தருளியிருக்கும் சிவபெருமானே!".

இறந்த பிணத்துக்காக உயிர் வாழும் பிணங்கள் அழுவதாகப் புரிந்து கொள்ளும், இந்த ஞானம் ஆன்மீகத்தைத் தவிர வேறெங்கும் நமக்குக் கிடைக்காது. இதைச் சமீபத்தில் கூட, எழுத்தாளர் சுஜாதா அவர்கள் மரணமடைந்த செய்தியைப் படித்த போது, உணரும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. சுஜாதா அவர்கள் மரணமடைந்த தினத்தில், அவரின் மனைவியிடம் ஒரு மனிதர் கேட்டாராம், "பிணத்தை எப்பொழுது எடுக்கப் போகிறார்கள்?" என்று. இதை மிகவும் வருத்தத்துடன் சுஜாதாவின் மனைவி ஒரு பேட்டியில் கூறியிருந்தார். சுஜாதா என்ற அந்த மாமேதை கூட அன்று பிணமாகத்தான் பார்க்கப்பட்டார் என்ற உண்மை எனக்கு உறைத்த போது எனக்கு பட்டினத்தாரின் மேற்கூறிய வரிகள் தான் ஞாபகம் வந்தது.

பிறப்பும் இறப்பும்

இப்படிப்பட்ட பிறந்து அழியும் இந்த உடம்பின் பிறப்பைப் பற்றி அறிவியல், ஆணும் பெண்ணும் கூடுவதால் ஏற்படும் இனப்பெருக்க நிகழ்வு என்று கூறுகிறது. ஆணின் விந்தணுவும் பெண்ணின் கரு முட்டையும் இணையும் பொழுது இப்படிதான் நிகழும் என்று கூறும் அறிவியல், அது ஏன் அப்படி நிகழ்கிறது, அது நிகழ மூல காரணம் என்ன என்று கூறவில்லை. பிறப்பின் மூல காரணமே தெரியாத பொழுது, அதன் இயக்கத்தின் மூல காரணமோ, அதன் முடிவின் மூல காரணமோ எனக்கு, நான் வாழும் காலத்திற்குள், விளங்கும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கில்லை. இந்த மாதிரி குழப்பங்கள் வரும் போது ஆன்மீகம் தவிர வேறொன்றும் எனக்குத் துணை வருவதில்லை.

இருப்பினும் இனப்பெருக்கம் என்ற அதிசயத்தைப் பற்றி அலசி ஆராயலாம். மனிதனானாலும் தாவரமானாலும், மற்ற உயிரினம் எதுவானாலும், அதன் பிறப்பு என்னும் செயல் இயற்கையில் ஆட்டோமேட் பண்ணப்பட்டிருக்கிறது. பெரும்பாலான உயிரினங்களில் இனப்பெருக்கம் நடக்க ஆண் என்றும் பெண் என்றும் இரண்டு விதமான பிரிவு தேவை. அதாவது, ஒரு பிறப்பின் மூலக் கருவிகள் ஆண், பெண் என்ற இரு எதிர்மறைப் பாலினங்கள். சில உயிரினங்கள் ஆண் பெண் கலவி (உடலுறவு) முறையில்லாமலேயே இனப்பெருக்கம் அடைகின்றன. உதாரணமாக ஓரறிவு உயிர்களில் ஒரு செல் பலமடங்கு தன்னைத்தானே உற்பத்தி செய்து கொள்கிறது. இதைக் குளோனிங் என்கிறார்கள். சில காளான்கள் மகரந்தச் சேர்க்கை இல்லாமலேயே இனப்பெருக்கம் அடைகின்றன. நாம் இதையெல்லாம் ஆராய வேண்டாம். நம் இப்போதைய தேவை நம் மூலம். எனவே கலவி முறை இனப்பெருக்கத்தைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

இந்த எதிர்மறை விஷயங்கள் ஒன்றை ஒன்று ஈர்த்தலே பிறப்பின் முதல் படி. இந்த ஈர்ப்பு ஒவ்வொரு உயிரினத்திலும் ஒவ்வொரு விதமாக நடக்கிறது. இதில் மனிதனுக்கு உதவுவது புறத்தோற்றம், மேனியின் இயற்கையான வாசனை, செயற்கை திரவியங்களினாலான மேனியின் வாசனை, அந்த இனப்பெருக்க நிகழ்வின் உடற்சுகம் ஆகியவை. இந்தப் பகுதியில் நான் புலன் உணர்வுகளையோ, அதனால் மனதில் ஏற்படும் சலனங்களையோ, அப்படிப்பட்ட சலனங்களால் நம் உடம்பில் ஏற்படும் வேதியல் மாற்றங்களையோ பற்றிப் பேசப் போவதில்லை. இந்தப் பகுதியில் என் பார்வை மனதுக்கு அப்பாற்பட்ட ஈர்ப்பைப் பற்றி மட்டுமே.

சில விலங்குகள் தான் ஏற்படுத்தும் ஒலியைக் கொண்டோ, அல்லது தனது மேனியின் பல வண்ணங்களைக் கொண்டோ தன் எதிர்பாலினத் துணையை ஈர்ப்பதாக நான் படித்திருக்கிறேன். ஓரிடம் விட்டு மறு இடம் நகர முடியாத தாவரங்களுக்கு மகரந்த சேர்க்கை மூலம் விருத்தியடைய மற்ற உயிரினங்கள் துணை புரிகின்றன. பூக்கள் தாவர இனப்பெருக்கத்தின் ஒரு கருவி. இதனால்தானோ என்னவோ பெண்களை பூக்களுடன் ஒப்பிடுகிறார்கள். நாம் உண்ணும் அரிசி உற்பத்தி கூட இந்த ஆண் பெண் பிரிவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் மகசூல் செய்யப்படுகின்றன.

தாவரத்தின் வித்தை அந்தந்தத் தாவரமே தோற்றுவிக்கிறது. மனித இனத்தின் வித்து மனிதனுக்குள்ளேயே இருக்கிறது. எப்படி ஒரு நெல் விதை பல நெல் மணிகளைத் தோற்றுவிப்பது, அது மற்ற உயிரினங்களுக்கு அதும் குறிப்பாக மனிதனுக்கு உணவாவதற்காகவோ, அது போல் மனித இனப் பெருக்கத்திற்கும் காரணம் இருக்கலாம் என்றே நான் நம்புகிறேன். இதைப் பற்றி பின்பு அலசலாம். ஆனால், நம் இப்போதைய தேவை, இயற்கையில் இனப்பெருக்கம் நடக்க ஏதோ ஒரு காரணம் இருக்கவேண்டும் என்பது மட்டும்தான். இதன்படி, ஒரு மனித உடம்பு மற்றொரு உடம்பைத் தோற்றுவித்தே ஆகவேண்டும்! எனவே, ஒரு குழந்தை பிறக்க ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணும் இயற்கையின் கருவிகள். அவ்வளவுதான்! குழந்தை பிறந்தவுடன், அதுவும் அதை பெற்றவர்களைப் போல் ஒரு தனி உயிர். அந்தக் குழந்தை நாளை மற்றொன்றைப் பெற்றெடுக்கும். பெற்றவர்களுக்கு அந்தக் குழந்தையை பெற்றெடுக்கும் உரிமை உள்ளதே தவிர, அந்த உயிரைத் தனது என்று சொந்தம் கொண்டாடவோ அல்லது அதன் உயிரைப் பறிக்கவோ உரிமை இல்லை. மனிதனுக்கும் அவன் ஏற்படுத்திக்கொண்ட சட்டதிட்டங்களுக்கும் ஒரு புதிய உயிரைத் தோற்றுவிப்பது புனிதமானது; ஆனால் ஒரு உயிரைப் பறிப்பது "கொலைக் குற்றம்". இன்று நம்மைச் சார்ந்து வாழும் நாம் பெற்றெடுத்த குழந்தை, பிற்காலத்தில் நம்மைப் பிரிந்து போவதும், நம்மிடம் கருத்து வேறுபாடு கொள்வதும் இயற்கையே. சொந்தம் என்பது வெறும் மனிதனின் மனம் சம்பந்தப் பட்ட விஷயம். ஆனால், இயற்கையைப் பொறுத்தவரை ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒரு தனித் தன்மை வாய்ந்த மனிதப் பிறப்பு!

இப்படி, இனப் பெருக்கமே இயற்கையின் இயற்பியல் விதிப்படி மனிதப் பிறப்பின் நோக்கம் என்னும் பொழுது, அதற்குக் காரணமாகும் உடலுறவு என்ற செயல், மனிதனுக்கு இயற்கை அருளிய ஒரு புதிய மனித உயிரைத் தோற்றுவிக்கும் ஒரு புனித காரியம் ஆகிறது. கூலியில்லாமல் எந்த வேலையையும் நாமோ மற்ற உயிரினமோ செய்வதில்லை. பசி என்று ஒன்று ஏற்படுவதால் தான் உணவு தேடும் காரியத்தில் இறங்குகிறோம். அதுபோல், இந்த உடலுறவு என்னும் புனிதக் காரியம் நடைபெற இயற்கை நமக்கு அளிக்கும் கூலி, உடலுறவு சுகம். இந்த சுகத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட மனிதன், அதற்கு அடிமையாவது மனம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். இந்த சுகத்தில் அடிமைப்பட்டு அதன் மேல் மோகம் கொண்டு அதை மேலும் மேலும் அடையத் துடிக்கும் போதுதான் புனிதம், கேவலமான அசிங்கமாகிறது. இந்த அசிங்கம் மனிதனுக்கு மட்டும்தான். இயற்கையின் பார்வையில் மனித இனப்பெருக்க இயக்கம் நடந்து கொண்டேயிருக்கிறது. அதற்கு முறையான அல்லது முறை கெட்ட மனிதப் பிறப்பு என்ற வித்தியாசம் எல்லாம் தெரிவதில்லை. பிறப்பு எப்படி இருந்தாலும், இயற்கையில் பிறந்த மனிதன் வாழ்ந்து இறக்கிறான்.

No comments: